Auteur: Emma

Ik word wakker uit narcose. Dat is nog een hele klus. Ik word me langzaam bewust van dingen. De kamer, de andere bedden,de medische bewakings apparatuur. Het is teveel. Ik kan dat nog niet allemaal tegelijk aan. Dat is de lust en de last van hoogsensitief zijn besef ik. Alles wat ik zie is als een tik tegen de dominostenen in mijn hoofd die altijd op scherp staan, zelfs nu mijn hoofd zo mistig is. Voor ik weer weg zak kan ik mezelf verbazen dat ik wel ruimte heb om dit te denken. 

Als ik weer even wakker ben, heb ik net genoeg helderheid om te bedenken dat ik natuurlijk eerst mijn eigen lichaam moet voelen. Maar dat is ook meteen een stuk spannender. Ben ik daar wel klaar voor? Ik beweeg mijn vrije hand onder de dekens. Strak dichtgetaped, met duct-tape lijkt het wel. Het voelt als een goede tuck. Mooi. Goed genoeg. Ik wil weten of alles goed gegaan is, maar ik zak weer weg. 

Als ik weer wakker word, seconden? minuten? probeer ik met al mijn wilskracht mijn ogen open te houden, en mijn gedachten te focussen. Ik kijk weer rond, probeer te raden wat de andere patiënten voor operatie hebben gehad. Mijn manier om mijn bewustzijn bij elkaar te rapen, want zo voelt het, alsof dat bewustzijn versnipperd rond zweeft en ik alle stukjes moet vangen en als een puzzel in elkaar moet zetten. Alle verpleegkundigen zijn druk. Ik vertrouw mijn stem niet genoeg om aandacht te vragen. Mijn CI’s. Ik moet mijn CI’s in. Anders kan ik niks verstaan als ze me over mijn operatie vertellen. Die zoektocht vergt weer extra focus, kan ik dat?

Weer wakker. Nu eindelijk helder genoeg om mijn CI’s te zoeken en in te doen. Er komt een verpleegkundige naar met toe, en iemand van het operatieteam. De anesthesist! Wow! Dat ik dat weet! Het is goed gegaan. Ik mag nog even rusten. Dat is fijn. Ik val weer in slaap.

Als ik weer wakker word blijf ik wakker en mag ik terug naar de zaal. Dat is goed. Deze plek is zo onwerkelijk.

Op de zaal voel ik uitvoerig mijn ingepakte kruis. Ik weet dat dit cadeau over vijf dagen uitgepakt wordt. Cadeau! Met dat woord dringt het volle besef bij me binnen. Het is klaar! Het is goed gegaan. Ik ben heel! Niet alleen de spanning van de operatie valt van me af. Dit voelt veel groter, en tegelijkertijd veel lichter. Ik heb iets achter me gelaten in de narcose. Mijn gepieker, mijn getob, mijn niet goed genoeg zijn. Mijn hele leven lang voelde ik het, als een schaduw die me achtervolgde. Mijn hele leven heeft een deel van mij voortdurend achterom gekeken. Zelfs het geluk van mijn transitie kon niet het gevoel wegnemen dat alles ook zo maar weer kon worden afgepakt. Dat! Dat stuk bleef achter in de narcose. Dat stuk nam ik niet mee in mijn bewustzijn. Ik heb de puzzel gelegd, en ik bleek een stuk teveel te hebben, niet alleen lichamelijk. Ik voel het. Zonder verklaring, zonder reden voel ik dat het weg is. Ik heb er geen bewijs voor nodig, net zoals ik nooit meer een bewijs nodig zal hebben om te weten dat ik fantastisch ben. Ik heb het eerste deel van mijn leven uitgespeeld. Ik heb de eindbaas verslagen. Ik ben klaar voor een nieuw spel. 

Ik heb het nooit gevoeld, hoe het is om ten diepste blij te zijn met mezelf. Nu ik het voel weet ik pas wat ik gemist heb. Ik had geleerd om van mezelf te houden zoals ik ben. Ik kon als in een soort eigen maaksel cognitieve therapie tegen mezelf zeggen dat ik oké was. Ik heb veel compassie in me en die heb ik ook op mezelf kunnen toepassen. Ik had al heel lang een stem die tegen me zei dat ik er mocht zijn. Mijn interne fan, noemde ik dat. Die stem heeft me gered. Ik kon mezelf koesteren. Ik kon het relativeren als ik buien van zelfhaat had. Ik dacht dat dat het hoogst haalbare was. Ik dacht dat iedereen dat zo deed. Maar ik wist niet wat ik miste. Ik wist niet dat het bestond, ten diepste van jezelf houden. Zonder cognitieve hulp, zonder redeneren, zonder denken, alleen maar een gevoel diep van binnen. Een weten zonder verklaring, zonder uitleg, zoals ook mijn weten dat ik vrouw ben. Ik ben vrouw én ik ben fantastisch. Natuurlijk ben ik niet altijd even leuk, aardig of lief. Ik kan lomp zijn, verstrooid, ongezellig, onnadenkend, vals. Maar dat verandert niets aan mijn fantastisch zijn. Als ik iemand pijn doe kan ik mijn best doen om dat te herstellen, en er van te leren. Maar dat heeft niets te maken met mijn al dan niet fantastisch zijn. Ik repareer mijn fouten niet om mijn gezicht te redden, maar omdat ik niet wil dat mensen pijn hebben. Ik hoef niets te doen of te laten om fantastisch te zijn. Ik ben het.

Misschien moet ik alles in detail beschrijven

minutieus want 

het gevoel dat ik wil delen

is een mozaïek.

Ik sta bij de bushalte.

Ik kijk naar de bomen.

Het is half augustus 

de hittegolf is net voorbij.

Ik geniet van de warmte

die geen hitte meer is. 

Ik streel heel zacht heel klein

met twee vingers 

mijn gebogen arm.

Tussen mijn elleboog 

en de holte van mijn elleboog.

Ik voel hoe zacht mijn huid.

Ik voel hoe fijn deze aanraking.

Het ontroert me

deze kleine daad van liefde.

Ik glimlach.

Ik probeer of ik 

in plaats van huilen

dit geluk ook met een lach kan vieren.

Daar moet ik om lachen 

om die gedachte.

Gelukt.

En daar moet ik dan toch

een beetje om huilen.

Ik zie op de grond eikels liggen.

Herfst

met alles wat daar aan gevoelens bij hoort

stroomt even door me heen.

Ik zie hoe mooi de bomen.

Ik vraag ze of ze wel genoeg hadden

aan de bui van gisteren.

Ik kijk en alles wat ik zie

geeft ergens in mij

een slinger.

Ik voel me rijk

met alles wat ik voel.

Er stroomt zo verschrikkelijk veel leven

door me heen.

En voor het eerst

voelt het niet als teveel.

Ik ben klaar

om de volheid van mijn leven te voelen.

 

Waarom je NIET uit je comfortzone moet stappen.

Ik deed ooit mee aan een NLP training. Die werd afgesloten met “De pijl”. Een lichtere versie van de vuurloop. Je neemt een houten pijl en zet de met de botte punt tegen het zachte stuk van je keel. De andere kant zet je voorzichtig klem tegen de muur. Daar sta je, met je gezicht naar de muur. Je projecteert jouw grote doel op die muur. Dan zet je een stap naar voren en de pijl breekt. De bedoeling is dat je daarmee laat zien dat als je doel maar groot genoeg is, je angst je er niet vanaf kunt houden.

Er zijn in traingins- en coachland eindeloos veel van dit soort oefeningen. Vooral asseritiviteitstrainingen grossieren er in. En alle online coaches gebruiken deze ‘doorbraak’ metafoor. Als je doel maar groot genoeg is, als je maar in de grootsheid van jezelf gelooft kun je alles bereiken. Sommigen gebruiken zelfs hun torenhoge gages op deze manier. Als je zoveel in jezelf investeert zeg je daarmee tegen jezelf dat je het waard bent.

Kom uit je comfortzone en zet de de definitieve grote stap.

Dat van die comfort zone, dat klopt. Maar die grote stap is de grote leugen.

Op sites van coahes en trainers gaat dit plaatje rond. En dat plaatje klopt niet. Het suggereert dat je, als je maar door je angst heen bent, alles beter wordt. Het suggereert dat die eerste stap allesbepalend is.

Dat is de grote leugen.

Die eerste stap geeft je even snel een euforie. Je kunt het! Je deed het!

Dat is wat ik voelde toen ik de stap zette en de pijl brak. Maar die euforie was na een dag al voorbij. Ik had helemaal niets bewezen. Ik brak die pijl omdat ik niet de enige wilde zijn die er niet in slaagde die stap te zetten. De aanmoedigingen en het applaus zorgden ervoor dat ik gekukshormonen aanmaakte de overwinningsroes. Ik had niets geleerd. Mijn succes was eenmalig.

Dit herkende ik in de vele verhalen die ik hoorde toen ik zelf nog trainingen gaf aan hoogsensitieve mensen. Allemaal hadden ze ooit in een sessie ergens zo’n grote symbolische stap gezet. Allemaal hadden ze gedacht dat hun leven veranderd was. Allemaal hadden ze ontdekt dat het uiteindelijk niets opgeleverd had.

Ik weet ook waarom.

Toen ik acht jaar was heb ik een keer van de hoge duikplank afgedoken. Mijn grote broer kon dat, en hij heeft mij een hele zomer aangemoedigt dat ik dat ook zou kunnen. Gewoon doen. Ik heb het uiteindelijk gedaan, waarschijnlijk om hem niet teleur te stellen. Maar het was ook meteen de laatste keer. Ik durfde oo school er niet over te vertellen, bang dat ik het moest bewijzen.

Wat er gebeurt als je een grote stap neemt, is dat je je gevoel uitschakelt. Je haalt diep adem en god zegene de greep. Maar omdat je je gevoel niet mee neemt, leer je je eigen systeem niet dat deze stap ok is. Het blijft even eng.

Je lichaam en je psyche hebben een systeem gebouwd om je te beschermen. Dat is je comfort zone. Daarbuiten is het gevaarlijk, zegt het systeem. Dat dat niet langer waar is, daar heeft het systeem geen boodschap aan. Het werkt volautomatisch en je hele hormoonhuishouding doet er aan mee. Met die grote stap bevries je dat systeem tijdelijk, je verandert het niet.

Verandering gaat alleen met kleine stapjes. Stapjes die net groot genoeg zijn om een uitdaging te zijn, maar die je nog wel in staat stellen om te blijven voelen. Ja, dit is spannend, zeg je tegen je systeem, maar kijk! we leven nog. De sfeer moet speels zijn. Als je bang bent leer je niet, dan slaat je systeem dicht. Toen ik trainer was moest ik mijn deelnemers steeds weer dimmen. Nog minder, nog minder. Want we vinden dat het pas echt telt als het moeilijk is. Nee dus. Speels. Een hele kleine stap waarbij je blijft voelen is zoveel dapperder dan een grote stap waarbij je je gevoel uitschakelt.

Je moet geen grote stap uit je comfortzone zetten, je moet spelen op de rand van je comfortzone. Speels, dat is het woord. Als je blijft spelen rek je je comfortzone op. Je neemt hem met je mee. Groots en dapper buiten je comfortzone van alles doen houd je alleen vol zolang je adrenaline niveau hoog blijft. Als je de hele tijd Tjakka! bkijft roepen. Ratelband wil niet voor niet steeds weer een nieuw kind. Coaches bieden je die adrenaline. Je wordt lid van een facebookgroep en je kunt steeds opnieuw inloggen voor een nieuwe shot. Het werkt als een tierelier maar je raakt er wel aan verslaafd. Mooi verdienmodel.

Niemand vertelt je over die kleine stappen, want die zijn niet sexy.

Wil je een voorbeeld va hoe klein?
Dit was een van mijn eigen stappen. (Zie reacties)

Met dank aan Xandra van Hooff die me dit leerde

(And I know: not all coaches)

Ze was een kijker
katten en bomen en zo
ze observeerde alles
zag alles
ze had al snel door
dat de macht toebehoorde
aan de bluffers
en ze zag ook dat de beste bluffers
in hun eigen bluf geloofden
en toen wist ze
dat zal ik nooit kunnen
ze was te slim
ze kon niet geloven in iets
waarvan ze de waarheid niet kon zien
om te overleven zou ze
op een of andere manier
dit spel mee moeten spelen
omdat er geen enkele ratio zat
achter het gedrag wat van haar verwacht werd
bouwde ze een systeem
afkijken en onthouden
dit systeem ging op den duur
volautomatisch werken
“doe jij je ding maar
ik houd je wel veilig”
zei het systeem
maar omdat het ding wat ze deed
nooit paste binnen de lijntjes
(ze bleef vaak niet eens
binnen de randen van het papier)
greep het systeem steeds drastischer in
“liever pijn van mij
dan van de wereld”
dacht het systeem
het werd medeogenlozer en medogenlozer
machtiger en machtiger
het systeem was slim
net zo slim als zij
en omdat het systeem
geen rancune kende
won het altijd
ze kon niet meer
onvoorwaardelijk van zichzelf houden
het systeem bestond uit voorwaarden
ze probeerde wel eens om het systeem
te overtuigen hoeveel mooier het zou
zijn om te leven
in onvoorwaardelijke liefde voor zichzelf
en het systeem was het helemaal met haar eens
en bouwde heel snel
heel stiekem
wat extra zekerheden in
want onvoorwaardelijk
is veel te gevaarlijk
en om haar te verblinden
gaf het systeem haar meer ruimte
het liet zich stap voor stap overtuigen
maar het koos zelf nog steeds
de lijntjes waarbuiten gekleurd mocht worden
ze werd steeds meer zichzelf
dacht ze
en het systeem was tevreden
zelfs na haar transitie
hield het systeem
de belangrijkste teugels nog in handen
en toen kwam ze uit narcose
met een lijf dat voelde
als haar lijf
onverklaarbaar
zonder reden
zonder ratio
ze kon nooit slimmer zijn dan het systeem
maar nu
speelde ze eindelijk niet meer
volgens haar eigen regels
zonder reden
zonder ratio

(En dit is waarom ik nooit meer coach zal zijn. Ik gun het mensen zo om het systeem te outsmarten, maar ik heb geen idee hoe je dat kunt doen. Ik heb het achtergelaten in de narcose. En misschien was dit wel een laatste stap en had ik alle dingen die ik daarvoor deed wel nodig. Ik weet het niet. Ik weet niet welke van de coachdingen die ik leerde en toepaste helpen en welke niet. Ze hielpen allemaal om bewuster te worden van dit systeem, maar ik weet intussen dat bewust zijn niet voldoende is, misschien als eerste stap. Ik vermoed dat mensen een soort schoenlepel nodig hebben om buiten de box van het systeem te komen, een schoenlepel die volledig buiten en denken omgaat. Bij mij was het mijn operatie en het voelen van mijn nieuwe lichaam. Alle eerdere stappen in mijn transitie, hoe radikaal en dapper ook waren onvoldoende. Een slim denkend hoofd is machtig en laat zich niet zomaar buiten spel zetten)

Waarom ik van twitter houd.

• gekke gewoontes of zienswijzen delen en er achter komen dat je niet de enige bent
• huis tuin en keuken dingetjes lezen
• huis tuin en keuken geluk, goed voor een glimlach
• groot geluk, hartverwarmend om te lezen
• verdriet, groot klein. Ontroerend en soms komt het iets te veel binnen
• leren van persoonlijke ervaringen over leven met zichtbare en onzichtbare handicaps (ik leer zó veel!)
• leren over racisme, ableïsme, misogynie, en alle andere onderdrukkingsmechanismen, door persoonlijke verhalen én goede inhoudelijke stukken
• mijn outfits showen en complimenten krijgen!
• mijn eigen verhalen kunnen delen
• contact met lieve mensen

 

Er is heel veel om van te houden. 

Er is jammer genoeg ook veel om te haten en om niet meer terug te willen.

Trollen en eng rechts, bekrompen tuig. Ik kan blokken wat ik wil maar de mensen die ik volg, reageren er op. Dat is oké, en ook nodig (het is één van de dingen waardoor ik leer) maar ik blijf die shit wel zien, ook door de quote tweets, En het is er niet één, het blijft doorkomen, want iedereen wil er iets over zeggen. Ik zou wat dat betreft wel een moderator willen die alleen de reacties plaatst waar inhoudelijk iets gezegd wordt. Ik hoef niet van iedereen te weten dat het afschuwelijk is wat Lange Frans of een andere gevaarlijke klootzak zegt. Dat weet ik al. Dit is een reden om weg te blijven. Ik steek mijn kop niet in het zand, ik vind het goed om te weten hoe gevaarlijk Nederland en de wereld is, maar ik word nu overvoerd, en ik ben al misselijk.

Dat en het feit dat ik de verdrietige dingen te veel laat binnenkomen, maken me huiverig voor een terugkeer op twitter. Ik moet dan wel al die mooie dingen en mooie mensen missen. Maar steeds vaker denk ik dat het gezonder is zonder twitter.

 

Er staan prachtige zinnen in je boek.

 

Een prachtig, dapper, ontroerend en herkenbaar boek wat me diep van binnen heeft geraakt.

 

Het was mooi, pijnlijk, oprecht en ontroerend.

 

Elk hoofdstuk was op zijn plek en nodigde uit tot doorlezen

 

Wat een prachtig boek. Je hebt mij echt meegenomen in en door je leven heen, ontroerend, onderzoekend, pijnlijk, liefdevol, lerend, voelend …

Ik ben echt oprecht heel erg aangedaan door je boek. Er zaten zoveel herkenbare gevoelens in, en je bewoordingen vond ik ook telkens prachtig.

 

Wat ik persoonlijk ook fantastisch vond, zijn de gedichten tussendoor.

De kralenketting

Als kralen aan een lederen veter rijgen de verhalen van Emma zich samen tot een uniek levensverhaal. Beschamend eerlijk, tenenkrommend pijnlijk en ontroerend meeslepend beschrijft Emma haar reis die begon als Jacob Jan. Een reis die we allemaal kennen, hoe verschillend we ook lijken te zijn. Een boek niet enkel voor de transgender of eenieder die worstelt met identiteit. Maar met name een boek voor degenen die zo graag ‘het goede’ doen voor de ander en onderweg merken dat ze hun lach, hun geluk, hun eigenheid een beetje zijn kwijt geraakt.

 

Wat prachtig <3 . 

Ik vond het een heerlijk boek om te lezen door de opzet. Al die ‘losse’ verhaaltjes, delen, herinneringen en gedichten maken uiteindelijk 1  verhaal en geven heel veel afwisseling, wat ik zelf gewoon fijn vind. Ik vond het heel lastig om het weg te leggen, maar ja, 4 kinderen hier, dus niet zoveel keuze soms 🙂 . Als ik na het wegleggen weer verder las, zat ik ook meteen weer in want ik wilde graag het volgende stukje over je weten. Dat was het misschien wel, dat het boek niet van a tot z in 1 rechte lijn ging, maar ook de bochten en de b weggetjes liet zien. Nou ja, het boek eigenlijk niet he, maar jij liet dat zien. 

 

Voor mij was inhoudelijk veel herkenbaar. Ik pas zelf niet zo lekker in de maatschappij, maar natuurlijk gaf ik daar ook van door en passen een aantal van mijn kinderen ook niet zo lekker…. En dan is het zo fijn om te lezen dat ik niet de enige ben en dat we met een heel clubje zijn die om allerlei redenen niet passen.

 

En verder vind ik je hele transitie ontroerend en hoopvol. Je laat zien dat het uiteindelijk prima is om jezelf pas later in je leven te vinden, dat er heel veel mogelijk is, dat je fouten mag maken en wel 10 x mag vallen als je maar weer opstaat. 

 

Emma, je hebt me geraakt <3. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ‘review

wat een geweldig ontroerend boek gaat dit worden.

Enkele woorden: diep geraakt; eenzaamheid; eerlijk en open; mooi die switch tussen de verschillende levensfases (stoort absoluut niet, maar heeft een toegevoegde waarde); het boek zigt je mee, waardoor je het gevoel krijgt het in één adem uit te moeten lezen. Regelmatig bewust gestopt om e.e.a. te laten bezinken, 

Lidewei is ontroerend in al zijn eenvoud

Het boek van Emma is een indringend verhaal van een echt mensenleven. Wat gebeurt er met je leven als je voelt dat jij anders bent, maar dat je eerst nog geen idee hebt hoe anders je bent. Wat doe je als je uiteindelijk ontdekt dat er een vrouw in je zit die er uit wil. Als lezer krijg je langzaam door hoeveel moed het kostte om de eerste keer een jurk te bestellen en te dragen. Alle kleine en grote stappen in de verandering van man naar vrouw beschrijft Emma, soms nuchter, soms vol emotie. Een ding is duidelijk: het proces was niet de gemakkelijke weg. Dat maakt dit boek een belangrijk boek. Omdat je hier in leest hoe eerlijkheid, lastige keuzes maken, en geluk, hand in hand gaan.

De deurklink van mijn raam

(raamklink klinkt zo krom)

vangt in zijn metalen matglans

de laatste restjes zon van de dag.

En met dit beeld

zingt mijn melancholie zich los.

Het machtig mozaïek 

van alle beelden ooit trekt langs

zoals ook de deurklink

van de kamer van mijn oma

die eenzelfde zachte glans gaf.

Voor 

Voor cis mensen een theoretische discussie. Voor ons, ons leven,
Daarom moet je als cis persoon je buiten de disucssie houden. Je kunt alleen maar kwaad stichten als je je mond hier over open trekt.
Je mag geïnteresseerde, echte vragen stellen, en luisteren en leren.

 

 

In 2013 betaalde ik van mijn ontslagvergoeding een regisseur die me hielp met het theaterstuk dat ik schreef op basis van mijn blogs.

Kern van dit verhaal was Natka, de naam die ik gaf aan de scholiere die ik een aantal jaren eerder een taakstraf training had gegeven omdat ze teveel spijbelde. Ik was onder de indruk van haar. Ze wilde niks leren in de taakstraf training, ze wilde gewoon straf (liever niet, maar áls ze straf moest, gewoon straf en geen leerstraf) en ik gaf haar gelijk. Ze spijbelde bewust bij de vakken waar ze niks leerde, en was bereid de consequenties te aanvaarden, zelfs de extra taakstraf die ze had gekregen omdat ze brutaal was geweest tegen de kinderrechter.

 

Ik wilde toen dat ik wat meer lef had, zoals zij. Ze werd mijn alter ego, samen met een vriendin die ik voor het theaterstuk voor haar creëerde. Die vriendin noemde ik Emma. (Ik wist toen nog niet dat ik trans was).

Vanwege mijn slechthorendheid, en mijn bekendheid met tolken van mijn werk (ik was loopbaanbegeleider voor doven en slechthorenden en werkte veel met tolken), heb ik een tolk gebarentaal en een schrijftolk gevraagd. Ik wilde dat ze echt aanwezig waren in het stuk (anders dan normaal, want een tol bemoeit zich niet met de inhoud en wordt door horenden vaak genegeerd). Ik bedacht ‘woordgrappen’ in de vertaling, en de tolk gebarentaal werd mee geregisseerd. De schrijftolk was wel onzichtbaar, maar het bord waarop ze ondertitelde hing boven de theatervloer, en ik speelde met de tekst die daarop verscheen, in plaats van net te doen alsof die er niet was.

Hieronder de foto’s van mijn theater, en ook een screenshot van de powerpoint waarin ik alle bewegingen van mijn en de gebarentolk vastlegde.

Ik regelde zelf alle zalen (screenshot), verkocht zelf de kaartjes en iemand regelde een mooie belichting voor mij. Het was een mooi en hectisch seizoen.

 

Bob Roos bood aan om het lichtplan te schrijven en hij is zelf mee naar Utrecht, Den Haag, Nijmegen en Groningen geweest om zelf achter de knoppen te zitten. Geweldig!

Linda Gomes was schrijftolk en Raymon van Renssen tolk gebarentaal.

 

Onder de foto’s een scene uit mijn stuk waar ik Natka haar (maar ook mijn eigen) frustraties laat verwoorden tegenover de kinderrechter. 

Dan een scene waarin Natka uitlegt hoe ze haar relatie met Emma ziet (nadat deze heeft ontdekt dat ze met Erik (grote E)) heeft gekust .
En tot slot een scene hoe Emma de relatie ziet.

 

 

 

verteller

Haalt Erik (grote witte E, de kleine is Emma)  weg en komt op met de Rechter (Rechter heeft geen letter maar is een wit blok)

denkt :De kinderrechter.  Waar zet ik die neer?

houdt rechter met achterkant naar publiek, voor op podium

Als ik haar hier neer zet, zijn jullie de rechter, en dat is ook een beetje zo, maar . ..

loopt naar achteren, en draait rechter om

Maar als ik haar hier neerzet, staat Natka met de rug naar jullie toe.

Dat moet dan maar, wat ik wil dat jullie de rechter goed kunnen zien.

 

zet Natka (witte N) en Rechter tegenover elkaar, op gepaste afstand

loopt naar de kant van podium, rechts vooraan

Want Natka ergert zich aan de rechter, 

loopt naar achter om Natka aan te kijken

Natka, wil jij misschien vertellen, het is jouw verhaal.

Natka:

Nee, het is jouw publiek, doe jij het maar.

Verteller:

Goed, Natka ergert zich. Ze ergert zich aan het gebaar van de rechter.

Die haalt haar leesbril van haar neus, wrijft met haar duim en wijsvinger over de brug van haar neus. Zet de leesbril weer op, en kijkt over de leesbril met een strenge blik neer op Natka. En haalt diep adem. 

“Jongedame”, zegt ze 

“Ik haat dat jongedame!” (met stem van Natka, die inbreekt op verhaal)

Wacht, dat was Natka. Wil je het over nemen?
Natka:

Nee, vertel verder, je was lekker bezig

Jacob Jan: (tegen publiek)

Dit is waarom ze die extra taakstraf kreeg

Verteller:

“Jongedame, besef je wel wat er op het spel staat?” vraagt,  de kinderrechter

Natka: (breekt in)
ZEGT!, de kinderrechter. Die opmerking was helemaal niet als vraag bedoeld.

Jacob Jan :

Dat was de reden dat ik zo snel verkocht was, dat ik wist dat ze geen training nodig had. Deze meid kon anderen nog wat leren over communicatie.

Maar goed, die rechter ….

Natka: (breekt weer in)
Wacht even, meneer de trainer met je lesjes, niet overslaan dit. Als je zegt dat ik anderen nog wat kan leren, moet je me wel die ruimte geven.

 

Draait Rechter en Natka om, gaat achter Natka (N) staan)

 

Dit is namelijk typerend voor de communicatie van volwassenen.

naar jacob jan:

Jij  had het over mensen die slecht communiceren? Nou, dit was een perfect voorbeeld. Vrouwe Justitia, niet alleen een blinddoek voor , maar ook met flinke oordoppen in.

Ik had haar een vraag gesteld.

Ik had haar gevraagd of ze wel wist waar ze het over had. Mijn vraag was NIET retorisch. Ik was echt nieuwsgierig, en boos. Natuurlijk was ik boos. Daar moet een rechter toch doorheen kunnen kijken?  Ik wilde écht weten waarom een rechter die mijn situatie alleen uit een rapport kent, die niets weet van de rampzalige manier van lesgeven op onze school, hoe zo’n rechter bekwaam was om een oordeel te vellen over de hele situatie, zonder naar mijn verhaal te luisteren. Ik wil dat ze dat uitlegt.

En ze walste gewoon over mijn vraag heen. Met een tegenvraag, en ze wachtte niet eens op mijn antwoord.

En dan dat gebaartje, met die bril. Dat is gewoon de senioren vorm van met je ogen rollen en DUH roepen. Het zijn net pubers, die volwassenen, maar dan zonder het excuus van razende hormonen in je lijf. In de meeste volwassenen raast niet zo heel veel meer.

Rechters, leraren, taakstraftrainers, allemaal zijn ze onderdeel van een instituut.
En met instituten valt nooit te praten.

JJ loopt naar Rechter en neemt haar mee naar achteren

JJ: Maar Natka, nou doe je het zelf, mensen in hokjes stoppen. Er werken ménsen in die instituten. Van vlees en bloed. Er zitten ook goede tussen. Daar valt toch mee te praten?

Natka: Nee, want die goede zijn hoe dan ook onderdeel van het instituut. Die kúnnen niet zichzelf zijn. Als ze dat zouden proberen knallen ze met hun kop tegen de muur. Jij hebt toch niet voor niets ontslag genomen? JJ liep naar achter met rechter bij deze tekst, praat dus met rug naar publiek. bij laatste zin stokt het lopen, schouders zakken, dan verder en rechter weg zetten)

Loopt naar links voor op podium, kijkt een keer om naar rechter, en richt zich dan tot publiek)

Kafka, natuurlijk.

Maar die heb ik niet gelezen. Daar heb ik alleen over gelezen.

 

 

 

NATKA’S LEEFREGELS

haalt N en kleine E uit stapel en gaat op stapel tussen ze in zitten.

Kijk naar Natka, en van natka naar Emma, alsof ik vraag, en hoe zit dat nu met Emma?

Natka naar JJ:

Je kent me toch?

Ik leef mijn leven zoals het komt

Ik ben alleen trouw aan mezelf

Ik laat niemand mijn keuzes bepalen 

Niemand kan me vast zetten

ook het verleden niet

Elk moment maak ik de keuze

Omdat ik met elke keuze mezelf bepaal

 

En Emma wist dat

Ze snapte het ook

Ik had dat haar al helemaal in het begin uitgelegd

toen ze het woord WIJ gebruikte

 

draait zich om naar Emma

Er is  geen wij Emma

Ik ben ik  

jij bent jij

Ik zet jou niet vast

Jij zet mij  niet vast

Ik heb geen verwachtingen naar jou

Jij hebt geen verwachting naar mij

Ik kies elke keer opnieuw voor jou

of niet

 

Nee niet triest kijken

Ik ga ook de toekomst niet vast leggen

De toekomst bestaat niet, lieve Emma

Er is alleen nu

En nu kies ik voor jou

 

Emma vertelt

 

Pakt kleine E en houdt die in de armen

 

De koekjes van mevrouw Draaier deden het. (met stem van verteller, en dan over als Emma:

houdt E nu recht voor zich

Kijk, Natka is prachtig, Natka is   ….  maar Natka is ook …..

Ze weet zo veel, ze weet zelfs wat ze niet weet.

Ik wil ruimte voor twijfel. 

houdt E weer beetje opzij, als Jacob Jan

Dat snap ik, dat heb ik ook. En ik wil niet de zelfverklaarde twijfel, ik wil verse twijfel. Vraag me niet waarom, maar ik heb dat nodig, anders stik ik.

De koekjes gaven Emma lucht.

E weer middenvoor

Ze vertelde dat de koekjes van mevrouw Draaier zo lekker waren, en toen gooide ik het in haar gezicht.

Natka vind haar moeder ouderwets met haar koekjes bij de thee. Wat er mis was met de koekjes van haar moeder? Wat er mis was met haar moeder? Want Natka snapt niet wat voor schat van een moeder ze heeft.

Een lieve vrouw die slecht Nederlands spreekt, en volgens mij veel slimmer is dan Natka denkt.

En wie heeft er nog een moeder die thuis wacht met thee en zelfgebakken koekjes?

En ze is zo lief voor mij. Ik zie dat ze het weet, dat we vrijen. Ik zie dat ze dat moeilijk vindt. Ik zie dat ze ondanks dat, achter Natka staat. Ik voel dat ze mij accepteert, dwars door haar moeite heen.

Mijn eigen ouders accepteerden het veel te snel. Ik was zelf nog niet eens bekomen van de schrik dat ik voor een meisje viel. En zij vonden dat dapper, en geweldig en weet ik niet wat allemaal. 

loop iets weg van het midden

Ik zag aan mijn moeder hoe blij ze was dat ze weer iets had voor haar nieuwsbrief.

als Jacob Jan naar publiek (E weer opzij houdend)

Die ken ik die nieuwsbrieven. Die beginnen altijd met een persoonlijk stukje. En dan de levensles, en dat je zonder coach nooit alles uit jezelf kun halen. “Kruip net als mijn dochter uit je schulp!”, zoiets zal het wel geweest zijn.

als Emma: Weet je, ik kon nergens heen met mijn verwarring.

Misschien dat ik daarom ruzie zocht. Dat ik tegen Natka zei,  dat ze achterlijk om ging met haar moeder. Dat ze blind was, om niet te zien hoeveel haar moeder van haar hield. En dat ze niet moest wagen om te zeggen dat ik daar niks mee te maken had. Omdat ik er alles van weet, hoe mooi het is om van haar te houden. En hoe moeilijk.

 

En toen zag ik Natka’s twijfel. Heel even maar. Ze herstelde zich snel. 

“Geef me tijd voor jouw gelijk.”, zei ze.

Ze mag van mij alle tijd van de wereld. We zouden elkaar vrij laten, en Natka heeft alle tijd nodig. Want ik vraag me af of ze mij ooit vrij kan laten in mijn wens om

haar wat minder vrij te laten.