Want het is een vervolg van wat ik in een brief schreef.
Ik schreef over een LP die diepe indruk op me maakte in mijn studententijd.
En wat in een brief niet kan . . Luiste eerst maar even.
Er is veel wat me raakte, maar ik hou het bij deze.
Toen ik de film “Eternal Sunshine of the Spotless Mind“ zag moest ik aan dit lied denken.
Er zijn veel verhalen waar een jonge man die verliefd wordt op een quarky jonge vrouw.
Ik was daar ook vaak verliefd op. Maar later besefte ik dat het anders zat. Ik wilde graag zo zijn. Ik zag in deze meisjes/vrouwen iets dat ik in mezelf had, maar dat ik er niet uit durfde te laten komen. Dat was hoe ik mijn trans zij ontkende. Dat is waarom het veel harder binnen kwam dan gewoon een verliefdheid.
Ik herkende een stuk in mijn dat ik ontkende. Dat was ik me niet bewust, maar ik voeld wel de pijn er van.
Nu lijster ik deze LP weer. Het moet de LP zijn. Deze collectie in deze volgorde. Die bestaat niet op CD. Dus luister ik nu met een PickUp op mijn bureau. Ik kijk naar alles wat ik intussen op dat bureau verzameld heb, inclusief mijn ouder knuffel. En ik moet huilen, omdat ik inmiddels besef dat ik die quarky vrouw nu wél ben. Ik ben alleen niet meer jong, dus er is ook rouw voor wat er niet was.