Ik schreef er al een keer een column over, namens de kerken, in ons plaatselijk blad. En eigenlijk schreef ik er ook al over in een column voor Volzin. Daar noemde ik het een ode aan de buitenbeentjes.
Het is een thema dat steeds weer bij me terug komt, en steeds een diepere betekening krijgt.
Ik gebruik hier “Blassed are the mee”, de Engelse vertaling omdat ik niet bijbels opgevoed ben, en de meet bekende teksten tot me kwamen via andere bronnen, vaak ook in het Engels.
Ik heb heel lang gedacht dat het alleen maar ging over gerechtigheid. Daar gaat het ook over, maar het gaat veel dieper dan dat.
De gerechtigheid is nodig omdat de buitenstaanders altijd in de hoek zitten waar de klappen vallen. Het is dus aan de samenleving om er voor te zorgen dat deze mensen beschermd worden en dat hun bestaanszekerheid gewaarborgd wordt.
In mijn Ode aan de Buitenbeentjes schreef ik dat die buitenstaanders ook heel erg veel te bieden hebben. Ze zien de dingen waar anderen snel aan voorbij lopen.
Maar hun waarde is nóg dieper, besef ik. Ik volgde twee podcasten waarin “Brave New World” ban Alsous Huxley werd besproken. Iemand die nog beter dan Gorge Orwel een dystopia voorspelde. Een dystopia waar we al lang in zitten. Mensen zijn op zoek naar iets en in het dystopia waar we leven maakt het kapitalisme daar een verdienmodel van. Mensen worden gevangen in een systeem waar ze niet meer uit komen. Omdat hun energie opgaat om het geld te verdienen om datgene te betalen waarvan het systeem ze wij maakt dat ze het nodig hebben.
Het is al vaak benoemd. De ratrace, of tredmolen van het leven. Het is al op vele manieren beschreven en bezongen, onder andere door John Jennon in “Whatsing the Wheels”, of in films zoals “The Matrix|. Het blijkt dat er moeilijk aan te ontsnappen is.
En precies dát is waarom de buitenbeentjes zo belangrijk zijn. Mensen met een brein dat anders werkt, een lichaam dat ze weerhoud op op volle gracht mee te doen, of nog een op andere manier anders zijn waardoor ze buitengesloten worden, denk aan LGBTQ, en natuurlijk iedereen die met racisme te maken heeft, zitten in een situatie waarin ze helemaal niet kunnen meedoen in die tradmolen. En dat maakt dat zij degenen zijn die anderen kunnen redden uit doe tradmolen.
De Meek zijn die niet blessed omdat ze het verdienen, of omdat ze iets moois te bieden hebben, ze zijn blessed omdat ze de verlossing betekenen van het systeem waarin de meeste mensen gevangen zijn, een systeem dat ons allemaal, en de wereld kapot makt.
PS, ik denk dat ik weet waar de sleutel zit.
Dat waar iedereen naar zoekt licht aan de andere kant van pijn. Omdat veel mensen de pijn vermijden, zullen ze het nooit vinden. Alle marketing is er op gericht om je manier te verkopen waarmee je weg kunt blijven van de pijn.
De pijn voelen is zwaar. Daar heb je hulp bij nodig. Ik vind die hulp bij wat ik nu God noem. Dat begon toen ik diep van binnen een troostende stem hoorde toen ik die het hardst nodig had. Ik beschreef dat in “Onder de Radar”.