Fenna is op duizenden manieren dagelijks aanwezig in mijn hoofd.
Ik woest opeens denken aan dit boek. Dat al 20 jaar in mijn kast staat.
Fenna ga me het bij Sinterklaas. Het stond op mijn wensenlijstje, maar ze had destijds wel heel bewust gekozen voor dít boek als cadeau. Fenna kennende heeft ze het opgezocht, recensies gelezen en gekeken of ze het zelf ook interessant zou vinden.
Ze vroeg me een tijd laten wat ik er van vond.
Ik kan niet liegen tegen Fenna, dat wil ik ook niet.
Het boek was ingewikkeld, ik vond het fascinerend, maar ik kwam er ook niet echt goed doorheen.
Het voelde voor mij als ik Fenna teleurstelde.
Het bleef me bij. Steeds als ik dit boek zag. (Ik kijk best vaak naar mijn boeken in de kast).
Bij mijn verhuizing heb ik heel veel boeken weggegooid, maar deze kon ik niet weg dien.
En nu wil ik het gaan herlezen.
Dat is eindeloos moeilijk na mijn herseninfarct. Nederlands kost me al moeite
Maar deze maand zou Fenna 30 worden. (Volgende week woensdag).
En Fenna is meer dan ooit in mijn hoofd nu.
Misschien daarom dat ik het boek uit de kast pakte.
Ik ga heel hard werken om dit boek te lezen. Ik heb het in het Nederlands besteld als hulp voor als ik er echt niet uit kom.
Ik heb recensies gezocht om te zien of het die moeite waard is.
Mensen vinden het helemaal niks, of ze vinden het geweldig. Dat is een uitdaging waard.
En Fenna zal dicht bij me zijn als ik het lees. En dus is het niet erg als het heel erg lang gaat duren.