Mijn broer stuurde iets uit het familie-archief. Mijn moeder beschrijft dat ik sip in mijn kamer zit en amper durf te vertellen dat ik uit de klas ben gestuurd. Ze schrijft dat ik zichtbaar opgelucht ben als mijn beide broers daar hard om moesten lachen.
Ik was dat vergeten. Maar nu weet ik het weer. Ik voelde me vernederd. Ik was niet het kind dat de klas werd uitgestuurd. Ik was het kind dat onzichtbaar was. Ik had haarfijn door wat je moest doen en laten om niet op te vallen, om niet gepest te worden, om vooral niet de aandacht naar me toe te trekken.
En toen werd ik de klas uitgestuurd door iets compleet onbenulligs. Ik weet niet eens meer wat. Ik weet nog wel dat ik me niet kon voorstellen dat je voor zoiets de klas uitgestuurd kon worden. Mijn zorgvuldig opgebouwde systeem had gaten. Misschien is dat waarom ik me zo vernederd voelde. Iemand had een gat gevonden in mijn perfecte systeem. En ik was een tijd lang veel te zichtbaar. Ik moest een zaterdag terugkomen om de kantine schoon te maken. Dat was niet heel erg, maar het was niet de plek waar ik hoorde. Ik bevond me opeens tussen alle stoere kinderen voor wie dit niks nieuws was, en ik wist me geen houding te geven.
Het doet me weer beseffen hoe onveilig ik me voelde op de middelbare school.
Gelukkig voelde mijn gezin wel veilig. Mijn broers die dit een grote grap vonden hielpen mij om het te relativeren, en even voelde ik me stoer in plaats van vernederd.
