Selecteer een pagina

Februari 2018. Ik rijd naar mijn eerste afspraak bij de transgenderpoli. Vandaag is een bijzondere dag, een soort grenspost naar een ander leven. Thuis had ik wat oude CD’s bij elkaar geharkt voor de lange rit. Ik deed de verzameldisc van Mike Oldfield in de autoradio. Precies als ik over de Rijnbrug bij Renkum rijdt speelt Tubular bells 2, Sentinel.

Ik krijg kippevel.

Drieëntwintig jaar geleden speelde dit zelfde nummer op precies dezelfde plek. Het staat me nog zo helder voor de geest. Ook toen had ik kippevel, ook toen voelde ik dat er iets bijzonders stond te gebeuren, dat ik een grens over zou stappen.

Ik was op weg naar Vincent, iemand die ik via een collega leerde kennen. Ze had me verteld dat ik hem moest ontmoeten. “Hij is ook spiritueel.”

Ik had in het begin van mijn studietijd een korte flirt gehad met Baghwan. Het was de eerste spirituele kennismaking. Zoiets had je niet in Friesland. Eindelijk mensen die snapten wat ik van binnen allemaal voelde, maar geheim hield. Maar toen de studietijd voorbij was had ik niet meer van dat soort contacten. Behalve die ene collega. Met mijn collega kon ik er eindeloos over praten. Daarom vond ze dat ik Vincent moest zien. Jullie snappen elkaar.

Zenuwachtig stond ik voor zijn deur. Zijn huis was voor mij een bedwelmend nieuwe ervaring. Hij was half indonesisch. Schemerig licht, overal beelden. Ik voelde dat alles betekenis had. En de geur van kruiden en wierook.

We praatten eindeloos. Ik werd geboeid door zijn verhalen waar intuïtie zo’n belangrijke rol speelde.

En toen zei hij:
“Ik geloof dat ik verliefd op je ben”.

Mijn eerste gedachte was: “dat kan niet! er is nog nooit iemand op mij gevallen” (Het was mijn overtuiging dat de vrouw, met wie ik op dat moment getrouwd was (S.) , en waar ik twee kinderen mee had, mij gelukkig net leuk genoeg vond om een relatie mee te willen. Ik had een zeer laag zelfbeeld)

“En dat niet alleen. Ik vermoed dat jij ook homo bent.”

De bom sloeg in!
Dit was het!

Dit was wat ik voelde toen ik de brug over reed, en kippevel kreeg bij Sentinel.

Dit was wat ik mijn hele leven al voelde: “je bent anders!”

Dit was waarom ik sex nooit fijn had gevonden.

Ik hapte naar adem.

Ik stond op.

“Ik heb iets te doen. Ik kom een andere keer terug.”

Ik nam afscheid en reed naar huis. Daar maakte ik midden in de nacht S. wakker, en zei:

“We hebben een probleem. Ik denk dat ik homo ben.”

Er volgde een verwarrende tijd die vooral voor S. moeilijk was.

We besloten dat we een time out nodig hadden.

Ik trok in bij Vincent.

En daar kreeg ik mijn eerste kus van een man.

En we vreeën, voorzichtig. Vincent verwende mij, en voor het eerste voelde ik dat sex misschien ook leuk zou kunnen zijn. Ik werd nieuwsgierig. Ik googelde naar condooms waarmee we veilig zouden kunnen vrijen. Ik fantaseerde hoe het zou zijn om gepenetreerd te worden. Zelf penetreren leek me nog steeds niks. Ik was in een roes. Er was een wereld voor me open gegaan die ik totaal niet kende. Er waren dingen in me wakker gekust die te lang hadden liggen slapen.

Maar de echte daad is er nooit gekomen.

Ik krabbelde terug.

Mijn twee kinderen waren op bezoek, en ik ging samen met Vincent met ze wandelen. En toen voelde ik in een klap heel duidelijk: die nieuwe wereld zou een grote afstand tussen mij en de kinderen betekenen. Er paste ook helemaal niemand anders dan S. bij mijn kinderen. Niemand anders deelde dezelfde liefde. En hoe verschillend we ook waren, S. en ik waren samen een geweldig stel ouders. Ik wist, ik ben meer vader dan Homo. Ik vertrok direct bij Vincent.

“Ik wist het al, ik kon je angst ruiken. Ik hoop dat je de volgende keer anderen minder pijn doet bij jezelf ontdekken.”

 

Iemand stelde een relatie-reading voor, en verrassend genoeg stemde S. daarmee in. De lezing wees uit dat S. heel geaard was, maar niet zo veel open stond, en dat ik juist aan alle kanten open stond, maar helemaal niet geaard was. Dit is wat we te leren hadden. S. was ook gerustgesteld dat ik waarschijnlijk bi was in plaats van homo.

 

Ik ging in therapie. Ik leerde het begin van zelfliefde. Mijn interne fan, noemde ik het. We kregen nog twee kinderen, en het zou nog meer dan twintig jaar duren voor de volgende grote ontdekking.

 

Naschrift:

Ik heb me nog ruim twintig jaar verstopt, maar ik heb daar geen spijt van. S. en ik waren als ouders een geweldig koppel. We waren alleen niet zo goed voor elkaar.

Mijn vier kinderen gaven en geven me zo vreselijk veel liefde dat had ik helemaal nergens voor willen inruilen. Dus als ik weer eens jaloers ben op jonge transgenders, hoef ik alleen maar aan mijn kinderen te denken.

Please follow and like us: