Ik liep ruim een jaar als vrouw rond, had sinds een half jaar hormonen, en ik voelde me steeds zekerder als vrouw. Dat is waarom het kon gebeuren.
Het gebeurde tijdens één van mijn wandelingen. Die beginnen allemaal op de Italiaanse weg, die vanwege zijn heuse haarspeldbochten veel racefietsers aantrekt. Een fietser die me inhaalde stond even verderop stil op een kruising. Wat drinken, de weg zoeken. Hij riep iets naar me, ik verstond het niet en stond stil om te vragen wat hij zei.
“Gaat het goed met je?”
Vreemde vraag voor zo’n situatie, ik kwam niet verder dan een “Ja hoor!” Maar dat voelde als een dooddoener. Dus ik stelde de tegenvraag, in de hoop op een gesprek waarin ik wat goed kon maken. Jarenlang was ik niet zo iemand die vluchtige praatjes maakte. Nu ik alleen woon, merk ik pas dat ik ze nodig heb, die contacten, hoe oppervlakkig ook. En ik vind ze leuk.
Hij vertelde me dat hij nog naar Almere moest. Ik liet een oprechte wow! horen. Almere is nog een flink eind vanaf Doorwerth, en dan ook nog de Utrechtse heuvelrug over.
We praatten over fietsen en wandelen. Ik deelde mijn enthousiasme over mijn mooie bossen, mijn mooie Rijn en mijn mooie uiterwaarden. Hij vroeg mijn nummer en ik gaf dat. Om een volgende keer, als er meer tijd is, samen te wandelen.
Hij fietste verder, ik liep verder. En even verderop stond hij stil. Toen ik hem ingehaald had, zei hij:
“Even een knuffel”
Ik was niet zo iemand die met vreemden knuffelt, zelfs niet voor een free hug. Ik hield niet van mijn lijf, en wilde anderen dat niet opdringen. Maar afgelopen week had ik op het station in Den Bosch ook die eerste free hug binnengehaald, en dat voelde goed. En nu kreeg ik er zomaar weer een.
Ik beantwoordde zijn knuffel.
De knuffel werd een zoen, de zoen werd een tongzoen.
Ik ben intussen iemand die openstaat voor nieuwe ervaringen.
En zo staan we te knuffelen en te zoenen.
Hij vindt me mooi. Mijn haar is helemaal schitterend. De vlam sloeg over. Hij is helemaal weg van me.
Maar ik vind het ook verwarrend, en dat besef ik late pas. Ik weet helemaa niet of ik wel een tongzoen wil, en het gebeurt voor ik dat kan bedenken. Het overrompeld me, en pas late zal ik beseffen dat dat helemaal fout is.
Maar voor nu voel ik wat me wel bevalt:
Ik ben alleen maar diep ontroerd dat ik dit bij iemand kan oproepen.
Ik die altijd onzichtbaar was.
“Hoe oud ben je?”
“Veel te oud voor jou!”
“Maar je voelt je 33”
“Ja ik voel me 33. Maar nu moet je verder. Ik vind wat er gebeurde mooi. Maar het is zo nieuw voor me. Ik heb tijd nodig. En jij moet nog voor donker thuis zijn. Je hebt mijn nummer.”
Met die woorden stuur ik hem zijn fiets op, de haarspeldbochten van de Italiaanse weg af.
Als ik thuis kom zie ik 3 berichten op mijn whatsapp, die alle drie weggehaald zijn. Op mijn “Ben je veilig thuisgekomen?” heb ik geen antwoord. Misschien heeft ie ontdekt dat ik trans ben. Misschien schrok hij van zijn eigen impulsiviteit.
Het geeft allemaal niet. Ik heb een onvergetelijk ervaring binnen.
Ik was iemand die ik nog nooit was.
Maar later besefte ik pas dat ik in de val was gelopen, die alle sis vrouwen waarschijnlijk al lang kennen.
Je wil als vrouw gezien worden, gelieft worden en misschien zelfs begeert worden. Maar er is een prijs.
Want mannen die begeren zijn niet de mannen die lief hebben. Al te vaak is hun begeert op zichzelf gericht. Jij bent als vouw dan geen mens meer, maar het object van de begeerte.
Dat zag ik pas een paar weken later. Ik denk dat alle sis vrouwen deze les ooit hebben geleerd. Maar ik weet niet of ik hem heb geleerd. Want ik zou nu niet zo goed om kunnen gaan met een man die met me sjanst. Ik hoef dat ook niet te leren. Mannen sjansen niet me mij.
Ik date niet meer. Ik ben niet geschikt voor dat spel.