Ik kluns en ik rommel, want o, wat is het spannend, mijn boek.
Ik vond een uitgever die met me in zee wilde als ik zelf garant kon staan voor 250 verkochte boeken.
Dat durfde ik wel aan.
De uitgever deed goed werk. Redactie, mooie vormgeving, en hij verkoopt ook die 250 boeken voor me via zijn webshop.
Ik had er zelf niet aan gedacht dat al die 250 boeken dan ook via die webshop verkocht moesten worden. Dus ik deelde heel enthousiast al kanalen waar je het gewoon kunt bestellen omdat het boek door mijn uitgever aangemeld is in het centrale boeksysteem.
Toen ik besefte dat ik te enthousiast al die links deelde, sloeg de paniek toe, gevolgd door de gloedgolf van een jaar lang spanning over het uitgeven van mijn boek, want vorig jaar augustus was het al af.
Ik ben in therapie, en ik heb een whiteboard in mijn kamer waarop ik mijn gemoed zichtbaar maak. Naast een oude foto van mij als vader (ik vind mezelf lief op die foto), liever kaarten die ik krijg, mijn”wins” en de stemmen die ik met mijn therapeut in kaart heb gebracht.
De paniek, en het gevoel dat ik een grote trut ben dat ik dit zo verknal en dat het nu nooit meer goed komt omdat de kans om het goed te doen nu verkeken is, komen van die stemmen.
In plaats van er aan onder door te gaan, ervoor weg te duiken, of ze te bestrijden (alle 3 hopeloze strategieën), ben ik voor mijn bord gaan zitten.
Dag stemmen, daar zijn jullie. Ik snap je. Het is goed. Je mag in paniek zijn, je mag me stom vinden. Ik snap waar het vandaan komt.
Ik stond op en legde mijn hand op de papiertjes met de stemmen.
Het komt goed fluisterde ik. Ik ben er nu. We gaan het redden.
En ik huilde.
Mijn verhalenmaker wilde graag dit schrijven en dat mocht van mij.
En hier kun je mijn boek bestellen.
