Er is zoveel dat me aan Fenna doet denken. En ik ben daar dankbaar voor, want naast verdriet voel ik ook altijd eindeloos veel liefde voor mijn dochter. Wat een mooi mensen was ze, is ze nog, in mij. Een leven dat zó veel betekent, nog steeds.
Deze keer was het een koekje.
Fenna hield niet van suiker op koekjes. Dat gaf een verwarrend mondgevoel. Dus steeds als ik zo’n koekje eet, is ze even bij me.