Auteur: Emma

Geplaatst op

The day after the day after

Ik heb een half jaar ergens naar toe gewerkt, helemaal alleen. En dan in één keer moet het er staan. Doodeng.
Het is gelukt, en wat er nu gebeurt is dat ik er duizend kwartjes vallen.
Over hoe het mooier kan, wat ik nog kan leren.
Zelfs over de inhoud krijg ik nieuwe inzichten.
De vorige keer dat het gebeurde, viel ik in een gat. Vond ik het waardeloos wat ik gedaan had, en durfde ik nooit meer.
Nooit duurde acht jaar.
Nu is het anders. Nu kan ik zien hoe goed het was, wat ik neer zette, en hoe knap dat ik dit al presteerde in wat eigenlijk alleen maar de eerste try out was.
Nu zie ik al deze inzichten als manieren waarop ik kan groeien.
Nu hoef ik niet in een keer meer te knallen.
Ik mag van mezelf kleine stappen zetten, naar die grote zalen die ik wil vullen.
En als ik onderweg iets mooiers tegen kom dan die grote zalen is dat ook goed.
 
Geplaatst op

Huppelen en fluiten

Steeds vaker leer ik te vertrouwen.

Steeds vaker denk ik: kom maar op leven, gooi het op me, ik kan het wel aan.
Dat komt omdat ik nu weet dat dat  “aan kunnen” er anders uitziet dan ik vroeger dacht.

Ik dacht vroeger dat “aan kunnen” betekende dat ik fluitend door de ellende heen zou huppelen, zoals die man in die oude Boursin reclame: “Whatever happens, happens only for the best.”

Nu betekent “aan kunnen” slechts één ding, en dat ene ding maakt alle verschil.

Dat ene ding is dat ik weet, geloof én voel: “Ik ben geen slecht mens.”

Dat kon ik vroeger niet voelen, en dat maakte alles tien keer erger. Dat maakte dat ik mezelf verloor in een maalstroom van zelfverwijt. Dat is wat ik nu niet meer doe.

Maar het maakt niet dat alles nu een feestje is.

De afgelopen week was pittig, bovenop alle spanning die mijn boekpresentatie met zich mee brengt. En het is nog niet afgelopen, want de dag ervoor heb ik met de arbeidsdeskundige van het UWV een afspraak over mijn WIA keuring waar erg veel van af hangt.

Het is deze week niet fluitend huppelen, het is hard werken.

Als die keuring goed afloopt vlieg ik, donderdag.

Als die keuring desastreus afloopt, vlieg ik ook. Maar in dat geval heb ik woensdagavond en donderdagmorgen een heftig proces voor de boeg. En misschien is dat zelfs for the best. Maar het is niet fluiten en huppelen.

Geplaatst op

De wereld 2

Mijn therapeut wil dat ik leer om te gaan met de wereld.
ik wil dat de wereld ook leert omgaan met mij.

Geplaatst op

De wereld

 

De wereld zit wél op je te wachten


(ID: tekening van poppetje, met hoofd als wereldbol, dat aan tafel zit en ongeduldig met de vingers op tafel trommelt)

Geplaatst op

Lief trans meisje

Lief trans meisje. En natuurlijk ook trans jongen, en non-binair jong mens. Ik richt me nu even op jou, meisje omdat ik dat beter ken.

Je weet het van binnen al zeker of je bent er nog niet uit. En als je het wel zeker weet, weet je misschien nog niet of jouw zekerheid wel bestand is tegen alle weerstand die je krijgt. Gemene weerstand en goedbedoelde weerstand. Die eerste doet zeer en die laatste is ingewikkeld.

Je zou het willen delen, maar je weet niet hoe veilig dat is, want zodra je dat doet zijn er mensen die zich willen bemoeien met wat jij van binnen voelt. Het is allemaal nog in beweging daarbinnen. Ik gun je mensen die je steunen, zonder dat ze in jouw proces gaan roeren.

Lieverd, ik zie je, ik voel je. Geloof in jezelf. Geloof in je proces, ook al zegt dat elke dag iets anders. Je bent niemand een kant en klare uitleg verschuldigd. Je bent nu al mooi, zo mooi mens!

Geplaatst op

Het OEPS! centrum

 

Ergens in de hersenen is een controlekamer
zo eentje met heel veel monitors.
Vroeger was de rest van de ruimte gevuld
met videorecorders,
nu gaat alles digitaal.
Geen probleem,
alle oude banden zijn er nog,
op harde schijf gezet,
of in the cloud.
Achter de knoppen zit het OEPS! centrum.
Wij zien, voelen en horen alles.
De opgetrokken wenkbrauw,
de onhoorbare zucht,
het blik-ontwijken
of juist staren.
De net te lieve woorden,
die gebruikt werden om te omzeilen.
En ja, ook de regelrechte terechtwijzingen
en het schouderophalen.
Alles wordt opgenomen en bewaard,
met een speciale sensor voor de bijbehorende schaamte.
Als er sprake is van alarm,
(en je brein op overuren 
laat al snel
het brandalarm afgaan)
wordt alles afgespeeld.
Random en Repeat.
Volautomatisch.
Niet kijken en niet luisteren is geen optie,
het ís al in je hoofd.
Je kunt wel leren om
steeds iets minder
betekenis te geven 
aan dit vals alarm.

 

 

Troost is een serie podcasts met transcriptie.
Het zijn de woorden die ik voor mezelf schrijf als ik ze het hardst nodig heb.
Het is mijn weg uit de dalen waarin ik me af en toe bevind.
Ik hoop dat anderen er ook iets aan hebben.

Geplaatst op

overprikkeld

Dag lieverd,

Je bent overprikkeld.

Je hebt iets dappers gedaan.

Ook al denk je van niet.
Maar weet je,

het was eenzame moed.
Misschien deed je niks groots

verzette je geen bergen,

deed je niet datgene 

waarvan je nog steeds vindt 

dat je het moet doen . . .

Toch ben je dapper geweest.

Je hebt op zijn minst hevig gevoeld,

anders was je nu niet overprikkeld.

Dat voelen, dat is moed.

En nu is er kortsluiting in je brein.

Die zelfcompassie

daar kun je even niet bij,

het lijkt zo vreselijk ver weg.

En je weet dat je het niet hoeft te geloven,

al die verschrikkelijke dingen die je nu over jezelf denkt.
Maar weten is niet voelen.
Daarom deze woorden.

Besef je

dat je door dit te lezen

jezelf aan het troosten bent?
Je leent alleen even mijn woorden.

 

 

Troost is een serie podcasts met transcriptie.
Het zijn de woorden die ik voor mezelf schrijf als ik ze het hardst nodig heb.
Het is mijn weg uit de dalen waarin ik me af en toe bevind.
Ik hoop dat anderen er ook iets aan hebben.

Geplaatst op

Voetje

 

 

Troost is een serie podcasts met transcriptie.
Het zijn de woorden die ik voor mezelf schrijf als ik ze het hardst nodig heb.
Het is mijn weg uit de dalen waarin ik me af en toe bevind.
Ik hoop dat anderen er ook iets aan hebben.

Geplaatst op

De donkerte

Hoi lieverd,

Je bent er weer. Op die donkere plek. Het voelt alsof alle vreugde weggezogen wordt, en ook het uitzicht op betere tijden is weg.

Je vreugde was niet nep, je herstel niet mislukt. Dit is het dat dat af en toe jou komt opzoeken en omsluit.

En nu is er leegte en een loodzwaar verdriet.

Ik ben bij je. Leun even denkbeeldig tegen me aan. Ik heb je vast. Hier en nu is er verdriet. Dat is al. En dat mag. Verdriet is om te voelen. Ook als het zwaar is. Zelfs als het zwaar is.

Ik ben bij je. Ik heb je vast. Laat me je wiegen met mijn woorden.

Dag lief mens, ik ben zo blij dat jij er bent. Niet om wat je doet, maar om wie je bent.

 

Troost is een serie podcasts met transcriptie.
(ja, ik ga ze vanaf nu bewaren als serie in de categorie Troost)
Het zijn de woorden die ik voor mezelf schrijf als ik ze het hardst nodig heb.
Het is mijn weg uit de dalen waarin ik me af en toe bevind.
Ik hoop dat anderen er ook iets aan hebben.