Ik zou de wereld willen wiegen
iedereen
in mijn armen willen nemen
en zeggen shhh
huil maar.
Als ik mezelf zou kunnen zien
Als ik mezelf zou kunnen zien
mijn rituelen
mijn gekke dansjes
mijn hardop praten met het meubilair
mijn kus aan mijn knuffels
mijn voor me uit staren op de bank
mijn duizend dingen tegelijk doen
mijn lachen
mijn huilen
mijn aandacht
mijn slordigheid
als ik mezelf
zo zou kunnen zien
zou ik houden van mezelf?
stemmen
Ik word mijn bewuster van de stemmen in mijn hoofd. Fijnmaziger, subtieler. De klassieke stemmen kende ik al. De perfectionist bijvoorbeeld. Dat bleek mijn klopgeest te zijn, niet perfect, maar wel kloppend. Hoe beter ik op ze let hoe genuanceerder ze worden. Nu volg ik ook de gesprekken zelf. Vroeger kreeg ik alleen de notulen. Daar stonden alleen de conclusies in en mijn marching orders.
Nu volg ik de overwegingen en argumentaties. Ik zie hoe ze alles op een weegschaal leggen. En dan kom ik tot een schokkende ontdekking.
Mijn positieve stemmen doen gewoon mee met het systeem van die weegschaal!
Dat betekent dat alles waar ik trots op ben, gewoon gebruikt wordt als onderhandelingsmateriaal. Het is compensatie voor alles wat niet goed is. En mijn stemmen die de aandacht vestigen op alles wat niet goed is zijn in de meerderheid, want angst.
Dus alles waar ik trots op ben verdwijnt in het moeras van angst. Het is niet meer dan een tijdelijke pauze, even lucht happen voor ik weer kopje onder ga.
Dat klinkt hard. En dat is het dus ook. Dit is wat ik doe met mezelf. Dit is wat al die jaren angst met me doen. Dat beseffen is een begin om het te helen.
angst
Je angst lieverd
is gewoon je angst
niet een of ander
donker monster
geen duister geheim
geen vleermuizen in een grot
zelfs niet eens die grot
het is gewoon
je adem die klem zit
je hart in je keel
de kramp in je spieren
en ja het is veel
De veelheid der dingen
Soms stroomt het over
de veelheid van alles
dan is het alsof
mijn ogen te wijd open
mijn voeten te wankel
mijn huid niet dik genoeg
mijn armen ontoereikend
mijn hart nooit groot genoeg
gelukkig zijn er wel mijn tranen
Slecht horen
Het is duizelingwekkend hoe ingewikkeld slecht horen is.
Het is letterlijk onvoorstelbaar wat ik allemaal niet hoor.
Het is óók letterlijk, óók even onvoorstelbaar wat ik allemaal toch mee krijg, op basis van de gebrekkige informatie die akoestisch binnen komt.
Het is niet goed uit te leggen, het verrast mezelf nog steeds wat ik allemaal mis. Het blijft vaak ook ongemerkt want de grote lijnen krijg ik wel mee. Het belangrijkste, de lading, de non-verbale informatie krijg ik juist heel goed mee. En heel soms ook niet, als ik teveel energie moet steken in verstaan. Zie je hoe ingewikkeld het is? (1)
En dan de kleine dingen die ik mis. Meestal niet zo erg, maar soms juist cruciaal. Dan mist er een klein stukje info. Dat kan belangrijke info zijn en dat komt dan altijd wel weer boven tafel. Het presenteert zich dan als een blunder van mijn kant. Het kan ook een schijnbaar onbetekenend stukje info zijn, en die is lastiger. Ik weet niet wat ik niet weet en anderen weten ook niet wat ik weet. Intussen wordt die info als algemeen bekend verondersteld, en is het een deel van de context waarin heel andere dingen begrepen moeten worden. En dan gaat het ergens mis, zonder dat duidelijk is waar het mis gaat. Dat kan dagen, maanden en zelfs jaren later voor vreemd onbegrip zorgen.
Het is duizelingwekkend hoe ingewikkeld slecht horen is.
(1)
Deze verdient een verdere uitwerking.
Slechthorenden letten betere op de non-verbale communicatie en krijgen daar dus ook meer van mee. Toch werkt dit niet altijd in ons voordeel. Dat heeft twee oorzaken.
- Zoals ik al noemde: soms is al onze energie gericht op het begrijpen van de inhoud, en soms is onze energie ook gewoon op. Horen kost bergen energie.
- Soms is er iets anders aan de hand. We zien veel, maar omdat we informatie missen kunnen we niet altijd de juiste interpretatie vinden voor wat we zien. Er naar vragen is lastig omdat wat we zien onderhuids is en vaak ontkend wordt als je er rechtstreeks naar vraagt. Het feit dat we er naar vragen heeft ook nog eens het effect dat men ons argwanend vindt. Een predicaat dat vaak onterecht aan slechthorenden wordt toebedeeld.
De vergelijker
Als ik wil achterhalen waar mijn stemmen vandaan komen, kan ik het best beginnen met de gemakkelijkste: de vergelijker. Daar heb ik wel een idee bij. Mensen vonden mij een vreemd kind, en dat kon ik merken. Zoals ik ben, is niet oké, moet ik gedacht hebben. Dus hoe dan wel. En daar begon het vergelijken, afkijken hoe het moet. Zeker willen zijn om niet weer een fout te maken. Kijken naar wat wél geaccepteerd wordt en daar van leren. Kijken waar je applaus mee kunt krijgen. Hard nodig, om de fouten die ik natuurlijk toch maakte, te repareren. En uiteindelijk helemaal niets meer van mijn pure ik laten zien, want daar zit niemand op te wachten. Het is een reflex geworden: zó moet ik zijn.
Ik luister er minder naar, maar ik voel de stem nog trekken. Bijvoorbeeld bij het boek dat ik nu lees. Zo zou ik willen schrijven.
En dan weet ik weer: nee schat, jij hebt je eigen stijl en die is goed genoeg. Maar die eerste reflex, die is zo vreselijk sterk.
aansteller
Mijn therapeut vraagt me of ik de folders nog een keer goed wil doorlezen. Nu ik dat doe, snap ik waarom. Ik benoemde in de laatste sessie mijn stem die zei dat ik een aansteller ben.
Rationele geruststellingen daarover ken ik allemaal en helpen niet zo. En nu stuurt ze op deze manier een bericht dat wél helpt. Eentje die nieuw voor me is. En eentje die komt van iemand bij wie ik kwetsbaar durf te zijn Dit is er wat in die folders staat. Dit is haar boodschap:
“De diagnose persoonlijkheidsstoornis kan pas gesteld worden als er langere tijd hardnekkige problemen zijn op verschillende terreinen, in verschillende omstandigheden. “
Ze heeft de diagnose gesteld na een 5 maandenlang intensief traject. Haar manier om me te zeggen dat ik me niet aanstel. En hij werkt. Ik zit nu te huilen.
stemmen
Ik kende ze al, mijn stemmen
ik heb ze weten te temmen.
Tenminste, dat dacht ik. En het is ook waar. Ik heb minder last van veroordelende stemmen. Ik had niet in transitie kunnen gaan als ik de luidste nog over me liet regeren.
Maar . . .
Er is een maar . . .
Want mijn therapeut is goed, en ze weet bij me door te prikken. En ik ben goed, want ik laat haar doorprikken.
En zo komen we bij de geniepige stemmen die zichzelf vermomd hebben, waardoor ik niet door het dat ze er zijn. In een oefening over waarden die ik met kaartjes om me heen rangschik, schrijft ze op wat mijn gedachten zijn bij dat proces.
Thuis groepeer ik die gedachtes en ik kom bij vier stemmen die ik een naam geef. Ze werken mooi samen.
Dit is wat ik vond:
Mijn stemmen
De neerhaler
Je bent het niet waard. Je bent onaanzienlijk en verdient geen aandacht
- afgewezen zijn
- je bent geen compassie of vertrouwen waard
- je bent geen intimiteit waard
De vergelijker
Er zijn mensen die het erger hebben, stel je niet aan, je bent een verwend kind, Je moet er wel wat voor doen, je bent lui
- autonoom zijn is leuk maar houd rekening met de ander
- eerst aan de ander denken
- word niet te egoïstisch
- je moet dit kaartje inleveren, je hebt de andere 3 al
De klopgeest
Het moet kloppen. Het hoeft niet perfect, maar het moet kloppen.
- je hebt al eerder gedacht dat je er was, en nu ben je er weer
- het is een herhaling van zetten
- anderen zien wat jij nog niet kunt zien
De verhalenmaker
Ik maak er een mooi verhaal van zodat jij en de anderen zich niet stoten aan de scherpe kantjes
- Zorg dat je gehoord wordt
- je moet anderen meenemen in je stappen
- je raakt ons kwijt
- pas je tempo aan
De reis
Zij die zeggen dat
het de reis is en niet
de bestemming
kennen ze dan niet
de vreugde van de aankomst?
Weten dat je rusten mag
en niet gelijk weer door.