Ik schrijf het nog maar een keer.
De zin en onzin van labels.
Ik reageer op labels verkeerd, want hokjes, en we zijn allemaal mensen.
Maar! Kat ik een beeld schetsen:
Als je op een white-board perongekuk met een gewone stift schrijft, krijg je dieper het best af met een white-board stift, want daar zit oplosmiddel in.
Stift weghalen met stift.
Label weghalen met een label.
Want het label “ADHD” is beter dan het label “Onhandelbaar”
Het label “Aurisme is beter dan het label “Raar.”
Labels zouden niet nodig moeten zijn, maar ze geventileerd nog steeds hulp:
De diagnoses en labels die wij als gemarginaliseerde groepen zelf gebruiken zijn nog steeds nodig.
– herkenning
– erkenning
– positief labelen van wat negatief gekabeld is
– we kunnen elkaar vinden en dingen uitwisselen
– het geeft ons een taal om ons uit te leggen
Kortom, labels zijn nog steeds heel hard nodig. Het zou mooi zijn als we in een wereld leven waarin we er vanuit gaan dat iedereen mens is, ém anders. Dat we standaard er vanuit gaan dat wat voor veel mensen geldt niet voor iedereen geldt. Dat we altijd moeite doen om rekening te houden met wat iemand nodig heeft.
Die wereld is er niet. Die labels helpen ons om al deze dingen voor elkaar te krijgen. Zeg alsjeblieft niet dat ze slecht zijn en dat we ze niet meer moeten gebruiken.
Dit gaat over de labels die we ZELF gebruiken. Labels die we ongewild opgeplakt krijgen moet wél weg!
En ik zou willen dat de labels niet meer nodig zijn. Omdat we als samenleving geleerd hebben dat mensen verschillend zijn, en dus ook verschillende dingen nodig hebben. Dat we dus niet mee uitgaan van iets dat standaard voor iedereen zou moeten werken, maar dat er altijd gevraagd wordt: wat heeft dit kind, want heeft dir mens nodig.
Als dát de standaard wordt, dat er geen standaard is, dán kunnen we de labels weggooien.
Want dan schrijven we niet meer met pannen op een bord maar met kleurpotloden op tekenpapier, en alles wat getekend wordt is welkom.