Het verhaal dat Abraham Isaak moet offeren
vond ik alleen verteerbaar
als ik daarbij bedacht
dat hij erop vertrouwde dat zijn zoon niet echt dood zou gaan,
wat er ook zou gebeuren,
wat hij ook zou doen,
zijn zoon zou blijven leven.
Dat vraagt diep vertrouwen.
Springen zonder te eten of je opgevangen wordt,
alleen maar het vertrouwen daar op.
Dat vertrouwen moest ik zelf aanboren.
Ik lees het verhaal nadat ik mijn dochter moest laten gaan.
Het kostte mij alles om geen “nee” te zeggen
tegen haar wens om dit leven te beëindigen,
maar: “ik sta naast je.”
Dat kon ik alleen omdat ik erop vertrouwde
dat onze liefde voor elkaar blijvend is.
Dwars doorheen de pijn,
dwars doorheen mijn fouten als vader,
dwars doorheen de dood.