Ik blijf me ongemakkelijk voelen bij een aantal dingen. Weet je, één van de grootste verhalen gaat over het ontspannen van slavernij. En de stamvaders hebben doodleuk zelf slaven. En als Sarai onvruchtbaars lijkt, geeft ze Hagar aan Abram voor een nakomeling. Ze wordt als slaaf én als vrouw behandeld als eigendom.
Maar dat ging zo in die tijd. En dat mag ik dan niet leuk vinden, ik moet naar mezelf kijken. Wij vinden het heel gewoon dat dieren gebruikt worden als voedselproduct. Ik eet zoveel mogelijk veganistisch, maar die woorden “zo veel mogelijk” spreken boekdelen.
Dus ik wil dat nu loslaten, die kritiek.
Abram ontroert me, ik leer nu pas dat hij de naam Abraham pas krijgt, als Sarai, die ook dan pas Sara heet, een kind krijgt.
Ik vertelde al dat ik het mooi vind dat hij zonder aarzelen God volgt. Zijn vertrouwen is groot, zijn geloof is groot, zijn gehoorzaamheid is groot. Te groot zal straks nog blijen, maar dat verhaal moet nog komen.
Maar ook Abram wankelt. En dan snap ik ok wel. Een nageslacht zo talrijk als er sterren op de hemel staan, maar hij is bijna honderd, en nog niet eens een eerste kind.
Vertrouwen en twijfel, ik vind het een ontroerend thema. In de kerk hoor ik vaak “die niet laat gaan het werk dat hij begonnen is.” In dit stuk van de Bijbel lees ik dat er een verbond gesmeed word. In mijn beleving gebeurt dat bij de uittocht uit Egypte, maar hier gebeurt het dus ook al. Het wordt bevestigt door dieren-overs die doormidden gesneden neergelegd worden. k ben blij dat ik “Het verhaal gaat” er naast heb, want daar lees ik dat dat destijds een gewoonte was, om een eet naar elkaar toen zo vast te leggen. En dat vond ik dan een mooie beeld. Abram die een verbond maakt met God als waren het van man tot man.
En dan is het het tragische verhaal tussen Sarai en Hagar. Sarai doe met het idee kwam, maar het niet kan aanzien hoe Hagar trots rondloopt. Sarai draagt geen kind. Nu nog steeds moet je je als vrouw bijna verontschuldigen als je geen kinderwens hebt. Hoe zwaar moet dat toen niet geweest zijn. Minder dan vrouw, voelt ze zich. Verhalen in de Bijbel gaan over het leven en dus ook over pijn. In dit geval pijn aan beide kanten want Sarai gebruikt de macht die ze wél heeft om Hagar weg te sturen.
Maar ook Hagar zal aan de wig staan voor een groot volk. Ze komt uit Egypte. Moslims zijn onze broeders in het geloof. En ik vraag me af of het in deze verwen is dat de Bijbel ons twee verschillende kanten op laat gaan. Daar wil ik graag nog een keer mijn licht over opsteken.