Blog

Mensen denken dat het nieuwe jaar op 1 januari begint. Maar dat klopt niet. Het nieuwe jaar is eind december al heel druk bezig. Ze wordt ingewerkt door het oude jaar.

Ze lopen door velden en bossen, straten en pleinen. 

“Zie je de takken van de bomen? Daar ga je straks in de lente allemaal knoppen zien, die blaadjes worden. Die blaadjes verkleuren en dwarrelen dan naar de grond. Zo zulke je ook mensen zien opbloeien, en je zult ze zien sterven. Dat hoort er allemaal bij.”

Het nieuwe jaar hoort de bladeren onder haar voeten ristelen. Ze kijkt rond en luistert naar de warme stem van het oude jaar.

”Mensen zullen je willen claimen als hun jaar. Weer anderen zullen je haten om wat er gebeurde. Laat dat allemaal gaan. Je bent niet degene die alles laat gebeuren. Je hoeft er alleen maar te zijn. Bij het mooie, en bij het verdrietige.”

Het nieuw jaar kijkt naar twee jongens die hand in hand op een bankje zitten, ze ziet een vrouw die wandeld zomaar opeens stilstaan en heel verg weg kijken, voorbij de bomen van het bas, ook al staan die te dicht op elkaar om daar iets te kunnen zien. 

“Mag ik?” vraagt ze. Het oude jaar knikt en het nieuwe jaar loopt naar de vrouw en slaat haar handen om haar heen. Ze is klein, en komt niet veel verder dan haar benden.

”Dat is wat je kunt doen”, zegt het oude jaar: “En als de mensen er voor open staan kunnen ze het voelen.”

Het belangrijkste is dat je beseft dat het niet gaat om gebeurtenissen. Oh, ze zullen het straks eindeloos hebben over gebeurtenissen, en die zullen ze allemaal aan mijn toeschrijven. Maar het gaat niet om gebeurtenissen. Het gaat om mensen. Het gaat om al die momenten, hoe klein ook, dat ze elkaar aanraken. Mijn hun lichaam, of met hun gedachten. Het is aan jou om erbij te zijn, zodat het niet ongezien blijft.

Hij nam het nieuw jaar bij de hand, en samen liepen ze verder. Het nieuw jaar wist dat de warmte die zou nu voelde bij haar zou blijven, ook als het oude jaar vertrokken was. Ze wist dat ze die warmte door kon geven, een heel jaar lang. En dan zal ze het doorgeven aan het jaar dat na haar komt.

Mijn overgrootvader zei al:

”Die wolken zij niet echt zo,. Zo ben ik van binnen.”

Ik probeer ook niet meer de wolken te tekenen zoals ze op mijn foto’s staan.

Wat ik nu doe in een “brush” kiezen (dat is een digitale kwast), en dan “vingerafdruk van die brush laten bepalen hoe de wolken zijn. Ik hou er van als je de afdruk van een kwast ziet, of die nu echt of digitaal is. Het is eigenlijk een beetje spelen wat ik doe. En dat is precies wat tekenen moet zijn. 

Wat ik van deze winterluchten zo mooi vind is dat waterige zonnetje en het juist niet knalrode of oranje, maar juist de subtiele verkleuring. Voor mij voelt het alsof de lucht me zacht aait, omdat ze weet dat ik al zo veel prikkels binnen krijg. 

 

 

Een van die dapper dingen die Fenna deed.

Toen de kinderen kroot waren trokken we lootjes voor sinterklaas. Surprises en gedichten. Van de surprises werd altijd veel werk genaakt. Die waren nooit alleen een knutselding. Er hoorde altijd een verhaal bij met opdrachten. Ze leken vaak nog het meest op een mini preakout-room.  Ons gezin bestaat ook uit perfectionisten en mensen die pas op het laatste moment beginnen.  Het was de laatste dagen vooral veel chaos en veel stress in huis. Heel erg leuk, maar ook heel erg overprikkeld. En dat in een periode waar ook vaan toetsweken waren. 

Fenna besloot goed voor zichzelf te zorgen en zich de stress te sparen. Ze deed wél mee met sinterklaas, maar ze deed niet mee met lootjes trekken. Dat gaf haar rust. 

Wat ik zo ontzettend geweldig van haar vond is dat ze de avond zelf heel erg heeft meegenoten van alles. Ze voelde zich niet buitengesloten. Dat was ze ook niet. Ze kreeg natuurlijk ook cadeautjes en gedichten. Maar het deerde haar niet dat zij geen klapstuk had gemaakt, of er een kreeg. Ze genoot mee van de ontdekkingen, de buzzels, de verwijzingen naar dingen ins onze levens. Ze was zó helemaal deel van de avond! Ze werd ook door ons allemaal omarmt, maar het was háár kracht om zich er helemaal bij te voelen. 

Ik zag toen weer wat voor krachtige en liefdevolle vrouw ze aan het worden was.

 

Ik sla de inwijding over. Die ga ik schrijven en dan hier met een link delen.

Maar nu meteen naar het model van Cuvelier uit zijn boek: “Tussen Jou en “Mijn”.

Het begint heel simpel met de cirkel tussen jou en mei.

De cirkel heeft vier kwadranten. We kunnen hem op delen in boven en onder: 

 

Boven: Ik praat, jij luistert.
Onder: Jij praat ik lijster

Alles wat ik doe is rood en staat in de buitencirkel. Alles wat jij doet is blauw en staat in de binnencirkel. Bij goede communicatie is wat we doen de complementair braken<> luistern. 

Maar Cuvelier verdeelt de cirkel ook in links en rechts. 

 

Alles wat mijn betreft staat links, en alle wat jou betreft staat rechts.

Dat maakt dat mijn praten twee aspecten heeft: Dat wat ik over mezelf laat zien en dat wat ik naar jou toe wil overbrengen.

Laten ik we ermee beginnen dat alles wat in communiceer iets over mezelf zeg. Zelfs mijn kleren zeggen iets over mij, ook dat is communicatie, bewust of onbewust.

Cuvelier noemt dat “Uitdrukken”. Je laat zien wie je bent, wat er in je leeft. De complementaire reactie daarop, het “luisteren” is Erkennen.

Zoals spreken om luisteren vraagt, vraagt de zelfuitdrukking om erkenning.  Ik heb het nodig dat je zit wat ik uitdruk en het erkent. Als dat niet gebeurt loopt de communicatie dat als spaak. Misschien reageer je wel op de inhoud van wat ik zeg, maar als je mijn uitdrukking negeert, of ontkent voel ik me niet gehoord. Zelfs niet als dat wat ik letterlijk zeg wel aan komt.

(Even een uitstapje met Autisme: Ik snapte als kind niet dat hier verschil in kon zin. Als ik verdrietig was of boos zei ik gewoon dat ik verdrietig was of boos. Je kunt dan niet mijn intentie negeren en dat wat ik wel letterlijk zeg aannemen. Ik vond het verwarrend dat dit bij mensen kon verschillen. Dat ze zeiden dat ze oké waren terwijl dat niet zo was. Dit model hielp me om die onderlaag, die ik heel vaak wel aanvoelde, maar dus niet letterlijk werd gedeeld, te benoemen).

Maar er is geen echt contact als mijn communicatie alleen maar gaat over wat ik over mezelf wil delen. Als we gelijkwaardig zijn, wil ik dat wij mij raakt, jou ook op een of anderen manier raakt. Cuvelier zegt dan dat ik een bogin doe om je te beïnvloeden. Ik vind het mooier om het woord raken te gebruiken maar ik houd me aan de woorden die bij het model horen.

Als we echt contact hebben betekent dat datgene wat ik naar jou overbreng iets met je doet. Cuvelier zegt “Boging tot beïnvloeden” omdat je nooit kunt weten hoe iets overkomt. Maar daar kom ik later op terug.

Als het jou niet raakt wat ik wil overbrengen is er geen echt contact. Zelfs niet als je mijn uitdrukking wel heb erkent. Als je heel begripvol bent over mijn verdriet, maar ik merk niet dat er bij jou iets binnen komt, dan is er geen gelijkheid. Dan is het alsof ik regen een coach praat die me wel helpen, maar zelf buiten schot blijft. Als ik een coachvraag heb, kan dat. Dat gáát het over mij. Maar als we een gelijkwaardig gesprek hebben gaat het niet alleen over mij, het gaat over ons. 

Ik geef daar hier een voorbeeld van.

Nu kom ik terug op dat “boging tot beinvoeleden” omdat je nooit weet hoe iets overkomt. Een ander heeft een heel ander referentiekader. Een ander kan dingen daardoor heel anders opvatten dan in bedoelde. Er kunnen dingen geraakt worden waar ik geen idee van had. Bij zorgvuldige communicatie heb ik rekening te houden met het effect van mijn communicatie. “Ik heb het niet zo bedoeld” zij niet genoeg en werken soms zelf averechts. Het is wél gebeurt, ook al bedoelde je het niet. En je hebt er iets mee te doen.

En dan zijn we rond. Ik heb mezelf laten zien. Ik heb je gekraakt, en ik ben bewust geweest van het effect van mijn communicatie. Nu mag de ander zich uitdrukken.

Als je oplet zie je dat ik iets overslag. Ik vertel niet wat de complemtaire actie is van jou. Dat leg ik later uit. Want dan valt dat kwartje beter. Ik laat het nog even leeg.

De onderste cirkel is een spiegel van de bovenste.  Ik erken jouw uitdring, ik sta open voor jouw beïnvloeding. Ik laat daarvan nu alle stappen zien.

 

En dan de laatste stap.

Ik moet openstaan voor de beïnvloeding van de ander. Ik laat het binnenkomen. Maar ik hoef niet alles te slikken. Pas hier is komt de filter. Als je, om jezelf te beschermen, dat vlier al eerde neerzet, Stan je niet open voor me, je laat je niet raken. Misschien is er een moment in je leven waar dat heel erg nodig is. Maar het zorgt er ook voor dat je geen echt contact kunt hebben. Je hoeft ook niet voor iedereen open te staan. Maar voor mensen met wie je echt contact wiel is die kwetsbaarheid van je open zetten nodig.

Als het goed is wat binnen komt, als het past laat je het integreren in jezelf. Door echt contact laten we ons veranderen. We zijn pas echt onszelf als dat zelf langzaam verandert door degenen die wel liefhebben. Maar wij beslissen hoe dat proces gaat. Dat is onze eigenheid.

Cuvelier noemd dat verwerken,

en hij heeft een prachte tekst hierover.

 

Leer keuren en kiezen. We laten ons beïnvloeden maar we beslissen zelf met ons hart wat wel en niet een deel van ons wordt.

De compliemetaire actie van de JIJ op mijn verwerken is effectbesef.

En nu kan ik invullen wat ik open liet. Mij effectbesef is een reactie op het verwerkingsproces van de ander.  En dan is de cirkel echt rond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik hoorde iemand in een talkshow reageren op de wens die Femke Halsema uitsprak dat mensen zichzelf mochten zijn. Hij vond dat geen goed idee. Hij stelde jezelf zijn tegenover beschaving en rekening houden met elkaar. Deze man die zich had luiten uitnodigen als grote denker, had niet door dat hij daarmee alleen maar iets over zichzelf zij. Rekening houden met anderen is dus iets dat voor hem niet vanzelf komt. 

Het is typerend voor Nederlands dat dit soort mannen (en sommige vrouwen) de meest gevraagde gasten zijn in talkshows: mensen met een zo groot ego dat er geen ruimte meer is om rekening te houden met anderen.

Nederland stond ooit bekend als tolerant land. En dat had al een waarschuwing moeten zijn. Mensen die je tolereert, respecteer je niet. Je duldt dat ze bestaan, zolang je ze geen strobreed in de weg zetten. Je doet gewoon alsof ze er niet zijn. Dat is ook de oorsprong van de haat tegen Woke. Door woke wordt het moeilijker om te doen als die anderen er niet zijn.

De mensen waarover Femke Halsema het had zijn juist de mensen doe teveel rekening houden met anderen. Maar dat zeg ik verkeerd. Het zij mensen die vanuit naturen rekening houden met anderen. Omdat rekening houden met  anderen iets menselijks is. Het probleem is dat de mensen die géén rekening houden met anderen daar misbruik van maken. Het probleem is dat onze samenlevening gevormd is ten behoeve van mensen die geen rekening willen houden met anderen. Dat zijn de mensen die de norm bepalen. De VVD die al decennia lang Nederland regeert, heeft niet voor niet de leuze: “Doe normaal”. En als je niet normaal doet, dus als je niet voldoet aan wat zij hebben opgelegd, mag je genegeerd worden, en uiteindelijk wordt je vermorzeld. Want “Hard Werekn” betekent in Nederland: geld verdienen ten koste van andere. 

Letterlijk vermorzeld, weet ik nu. Ik lees de verhalen van andere ouders die hun kind verloren aan euthanasie door psychisch lijden. Wat me opvalt is dat deze jongeren de zachtmoedigen zijn. Ze zijn niet te lief voor deze wereld. Deze wereld is onleefbaar gemaakt voor ze. Door het soort mensen dat bejubeld wordt door talkshows.