Selecteer een pagina

 

Als ik Ingrid niet kon zijn, kon ik in ieder geval bij Ingrid zijn, haar energie delen. Ingrid was een stoere meid, jaren ‘80 kapsel, op het randje van new wave, stoere kleren, en altijd die lach. Ze leek zo weggelopen van de hoezen van mijn albums. Cyndi Lauper, Culture Club. En ze leerde me nieuwe muziek, Siuoxie and the Banshees. Ze wekte me uit mijn after-hodgkin sluimer. Ik kreeg weer zin in het leven. Ik was al aan het experimenteren met meer kleur in mijn kleren, ik droeg rose en paars, ik kocht witte schoenen, verfde er een lichtblauw en de ander lichtgroen. Ik vermoed dat Ingrid mij daarom wel zag zitten. En samen konden we nog mveel uitbundiger het leven vieren. Op de markt zochten we lapjes met veel kleur, en Ingrid naaide daar broeken, bloesjes en vestjes van. Mijn vader zei met een lach: “Ik vind het vreselijk! Maar ik ben blij dat jij durft te dragen wat bij je past.” Dankzij Ingrid en dankzij Wageningen en misschien ook dankzij de jaren ‘80, kon ik mij androgyn door het leven bewegen. Het is achteraf gezien de enige periode dat ik los en zorgeloos mezelf kon zijn.

 

Alleen de sex was een probleem. Ik weet nog Ingrids kamer, ik weet nog haar harde smalle bed. Het was zoals in het liedje van Boudewijn de groot “Naast jou”.

S morgens durfden wij elkaar niet aan te kijken

Ik had er spijt van en was toch wel heel erg blij.

In het eerste jaar van mijn transitie hoorde ik dit lied weer, en ik moest vreselijk huilen. Die mooie tederheid van dat liedje heb ik namelijk niet kunnen voelen. Ik was niet heel erg blij. Ik had alleen maar zorgen. Zorgen vooraf, zorgen tijdens en zorgen na. Had ik het wel goed gedaan? Ik had vanuit mijn feministische opvoeding geleerd dat vrouwen tijd nodig hadden, dat mannen met aandacht en liefde de liefde moeten bedrijven, dat het niet gaat om de daad, en dat ik in godsnaam niet te snel moest klaarkomen. Mijn hoofd zat te vol met deze gedachten om bij mijn lijf te kunnen zijn, en ik zat te vol schaamte om erover te praten. Ik was zo bang te mislukken dat ik niet eens durfde te vragen hoe het was. Aan mijn eigen plezier had ik niet eens gedacht. Ik kon me niets eens een voorstelling maken van hoe dat plezier er dan uit zou kunnen zien. En natuurlijk was ik te snel klaargekomen. Sex werd iets dat helaas ook bij relaties hoorde, en ik moest me er maar doorheen slaan, en mijn best doen om niet al te waardeloos te zijn.

 

Ik was te blind en onvolwassen om het te snappen toen Ingrid het uit maakte. Ik trok me mokkend terug, als een gewond dier dat zijn wonden likt. Een nieuwe deuk in mijn zelfvertrouwen.

 

Please follow and like us: