Ik ben nu de vrouw die ik in me had, en god wat is ze mooi, lief, grappig, wijs. Dit schreef ik, vlak voor mijn operatie op twitter. Ik plaatste expres een komma tussen grappig en wijs, in plaats van een ‘en’, het is namelijk geen uitputtende lijst. 

Eindelijk kan ik dit niet alleen zeggen over mezelf, maar ook ten diepste geloven. Wat jammer dat ik dat zo lang verborgen hield. 

Het troost me dat mijn maskers, mijn vermijding mechanismen, allemaal uit eigen koker kwamen, en dat daar dus altijd iets van dat mooie, lieve, grappige en wijze in weerspiegelde.

Maar mooier is nog: er zaten vaak scheuren in mijn verdedigingsmechanismen. Mijn grootste troost is dat ik zelf door die scheuren naar buiten kon komen. Wat ooit voelde als mijn meest verschrikkelijke fouten waren de momenten dat ik het meest mezelf was. Momenten waarop dat mooie, lieve, grappige, wijze, niet slechts weerspiegeld werd, maar puur naar buiten kon stromen. Het gebeurde vast op momenten die helemaal niet uitkwamen, maar ik vermoed dat dat de momenten waren waarop ze juist het hardst nodig waren. Mijn grootste fouten waren mijn meest schitterende momenten.