De grootste les van een streukelaar is niet
dat je al doende leert.
De grootste les is dat je
al streukelend
ook vol waarde bent,
zelfs als je nooit echt beter wordt in wat je doet.
Jouw waarde zit in wie je bent.
Want wie jij bent doet ook van alles.
Terwijl jij zo druk je best probeert te doen,
doet jouw zijn dingen die ver voorbijgaan
aan goed en fout, beter en best.
En dat wat jij mislukking noemt,
heeft vaak een glans van stralend licht.
Dát is het licht
dat niet onder de korenmaat gestoken mag.
Dát is het licht waarvan gezicht wordt:
het is in ieder van ons.
Nu de wereld donker wordt
is dat licht steeds beter te zien.
Het komt niet van de grote fakkels.
Het komt juist vanuit de kleine vonk.
Het komt van aandachtig luisteren.
Het komt van willen zien.
Het komt van gewoonweg aardig zijn.
Het komt van ruimte maken voor elkaar.
Die ruimte groeit
met elke mislukking
waar je vrede mee maakt.
Omdat je leert kijken met je hart.