Selecteer een pagina

Beste Arjan van Veelen,

Ik ben bang dat je mij meteen onder de usual suspects gaat schuiven, dan hoef je niet verder te lezen, en kun je in je eigen gelijk blijven hangen.

Ik wilde niet zo aanvallend reageren, maar ik ben nu toch echt boos. Boos op je vrijblijvend geleuter, wat jij essayisme noemt. Weet je wel hoe dicht je in de buurt van Baudet komt?

White fragility en white privilige. Als ik dat al niet was, ben ik voor jou nu meteen af. Social Justice Warrior, alleen maar overal tegen zijn.

Maar die begrippen zijn er niet voor niets. Het is een valkuil waar ik nog steeds zelf in donder. Maar ik heb ze ook vanaf een andere kant mee mogen maken. Toen ik doof werd en toen ik me als vrouw presenteerde.

Toen kreeg ik door hoeveel begrip anderen voor mijn situatie hadden. Schokkend weinig! Geen enkele horende kan zich voorstellen hoe het is om doof of slechthorend te zijn. Geen enkele cis man snapt het wat het is om vrouw te zijn, Geen enkel cis persoon snapt wat het is om trans te zijn.

Hoe weinig mensen snappen,  als ze zelf de ervaring niet kennen, besefte ik afgelopen week nog eens goed. Voor het eerst werd ik lastig gevallen door een man. Ik had me ingelezen. Geschokt had ik de daadjes gelezen van vrouwen die ervaringen deelden, die vertelden welke voorzorgsmaatregelen ze standaard nemen. Ik dacht dat ik het snapte, maar door mijn eigen ervaring verschoof mijn veiligheidsgevoel op een manier die ik me nooit had voor kunnen stellen.

De mensen die echt iets voor me betekenen zijn de mensen die het snappen! Dat ze het niet snappen. Die bereid zijn steeds opnieuw van mij te horen hoe dingen voor mij zijn. Mensen die daar niet moe van worden, mensen die niet vinden dat ik dram, zeur, mensen die niet roepen dat ik in de slachtofferrol schiet.

Weet je, ik heb met als jij gedacht dat ik in gesprek moest, dat ik vooral moest begrijpen. Ik deed het ook. Het leverde een hoop gescheld op, en een ‘weggejonast’ bij het forum van geen stijl.

Het is kennelijk heel erg moeilijk om te reflecteren op jezelf. Steeds als ik al trans, als vrouw, als slechthorende op dingen wijs, loopt het verkeerd voor me af.

Ik begon altijd lief, met veel uitleg en zo, en een vraag. Het effect daarvan is dat men geintereseerd luistert, maar het vervolgens weer vergeet. (Ik zal je niet lastig vallen met de duizenden manieren waarop mensen vergeten rekening te houden met slechthorenden).

Je moet dus assertiever worden. Maar dan word je al heel snel als drammer gezien, vooral omdat je er steeds opnieuw weer op moet blijven hameren. En mensen gaan zich aangevallen voelen. Ik moet elke vraag om aanpassing inleiden met de geruststelling dat de ander het goed bedoelt.

En soms word ik boos. Soms krijg er schoon genoeg van om te moeten horen hoe goed mensen het wel niet bedoelen. Want opeens gaat het alleen nog naar daar over, over hoe goed ze hun best doen. Maar ze hebben geen flauw benul  hoe dat ‘best doen’ nog niet eens in de buurt komt van wat we nodig hebben, dat we daar al duizenden keren genoegen mee nemen en het verlies zelf slikken.

Dat is fragility. En nu kun je iedereen die dat woord gebruikt wel wegwuiven als taalgebruik van usual suspectsˋ, maar dat woord bestaat niet voor niets. Ik heb cis fragility meegemaakt, men-fragilty, hetero-fragility, hearing-fragility. Nu ook van de andere kant. Het is schadelijk, want je zegt er mee: ” Ik neem je niet serieus.” Je bent meer bezig met je eigen gekwetste ego dan met het leed dat je veroorzaakt of in stand houdt.

Ik ben dus pislink over de manier waarop jij je fragility ten toon spreid! Als je echt van een gesprek houdt dat dieper gaat dan borrelpraat mag je je daar wel eens in gaan verdiepen.

PS

Moet ik nog uitleggen wat priviige is? Privilige is geen flauw benul hebben welke voordelen je geniet in je positie. Ik had male privilege. Ja ik werd wel eens lastig gevallen, ben zelfs een keer in elkaar geslagen als man, maar nu pas weet ik hoe onveilig het is om vrouw te zijn, en trans.

 

.

Please follow and like us: