Ze had hem van een veilige afstand al een paar dagen bekeken. De wat tengere jongen die altijd alleen naar huis liep. Met zijn hoofd omhoog met zijn armen in een soort vreemde dans. Als er anderen in de buurt waren stopte hij daar direct mee, en het leek of hij zich kleiner kon maken, bijna onzichtbaar. Ze wist dat ze moest wachten. Hij had haar al lang gezien. Ze hoopte dat het niet al te lang zou duren tot het moment waarop zijn nieuwsgierigheid het zou winnen van zijn angst.
“Waarom kijkt u steeds naar mij?”, vroeg hij, toen hij eindelijk de straat en het grasveld was overgestoken. Hij stond nu voor haar.
“Kom eens zitten, ik wil je wat vragen.”
De jongen aarzelde en ging toen op de bank zitten. Hij zorgde ervoor dat er afstand tussen hem en haar bleef. Ze knikte. Ze was niet voor niets aan een van de uiteinden gaan zitten.
“Mag ik een gedachten experiment met je doen?” ze wachtte niet op een antwoord en ging door: “Stel dat ik onbeperkte magische krachten had, wat zou je dan aan jezelf willen veranderen?”
“Dat ik wel in de touwen kan, hard kan rennen, en dat ik goed ben in voetbal.”
“Zijn dat de dingen die je graag doet?”
De jongen schrok een beetje van de vraag, en was stil.
“Nee”, zei hij zachtjes.
“Maar je wil ze graag omdat je er dan bij hoort.”
De jongen knikte haast onmerkbaar.
“Wat zou je echt willen? Denk eens wat breder, doe alsof ik echt onbeperkte vermogens heb.”
“Dan zou ik sterker willen zijn, meer een echte jongen willen zijn.”
“Of juist helemaal niet? Waarom zou je geen meisje kunnen zijn.”
De jongen sprong op van de bank.
“Hoe kom je er bij dat ik een meisje zou willen zijn. Natuurlijk niet!”
Ze wist dat ze haar woorden nu heel voorzichtig zou moeten kiezen.
“Stel nou eens dat het kon. Dat ik met mijn vingers knip en jij was een meisje?”Ze zag de jongen aarzelen. Hij was in zijn hoofd een beeld aan het maken, wist ze. De jongen knikte heel langzaam nee.
“Wat zou het probleem zijn?”
“Mijn ouders, mijn vrienden.” ze zouden zich rot schrikken.
“En als ik het nu zo maak dat ze denken dat jij altijd al een meisje was?”
De jongen dacht nu heel lang na.
“Nee. We zouden een verleden hebben dat niet bestaat. We zouden ons dingen herinneren die niet gebeurd zijn. Ik zou niet kunnen leven met een leugen.”
“Je leeft nu al met een leugen, kun je dat wel?”
De jongen deed zijn mond open, om haar tegen te spreken. Toen sloot hij hem langzaam weer.
“Ja”, zei hij. “Er zit niets anders op.”

Jaren later kwam ze hem weer tegen, bij hetzelfde bankje. Hij liep langs, was al voorbij, toen zijn stap vertraagde. Hij draaide zich om en kwam naast haar zitten.
“Jij bent het! Je bent niet ouder geworden? Hoe kan dat?”
“Jij wel, hoe oud ben je nu?” vroeg ze, hoewel ze het wist.
“Zeventien”
“Heb je nog wel eens aan ons gesprek gedacht?”
“Ja, vaak.”
Er was een pauze.
“Jij bent mij he?” vroeg de jongen.
De vrouw knikte.
“Je bent oud, maar wat zie je er mooi uit. Wat heb je mooie kleren.”
“Dank je. Je weet het nog niet, maar je hebt smaak, als je er eenmaal iets mee kunt doen.”
“Wanneer ….” De jongen brak zijn zin af. “ Moet ik lang wachten tot ik het durf?”
De vrouw knikte.
“Kan ik niet een periode overslaan? Daar zijn waar jij bent?”
“Nee lieverd. Ik ben hier omdat jij me hier bracht. Alles wat je deed gaf je uiteindelijk het lef om deze keuze te maken. Je kunt niets overslaan. Ook de moeilijke stukken niet.”
De jongen zuchtte.
“Ik snap het. Ik kan het. Ik doe het voor jou.”
De jongen en de vrouw omhelsden elkaar innig. De jongen kon de liefde van de vrouw voor hem voelen, en daar putte hij kracht uit.
Toen hij van het bankje op stond was de vrouw al weg, en hij was alles vergeten. Maar ergens binnenin gloeide iets.
In de vrouw gloeide ook iets. Nu pas kon ze met trots terugkijken naar haar jeugd. Wat een dapper meisje, wat een dappere jonge vrouw die haar vrouw zijn al die tijd heeft beschermd en dwars door alles heen naar haar toe heeft gebracht.

Please follow and like us: