De tussenwerelden (deel 7)

Astrid en Liza konden het goed met elkaar vinden. We zaten bij mij op de kamer te luisteren naar het plan van Liza. Ik ga hier niet allemaal herhalen wat ze heeft gezegd. Als ik dat ga doen gaat een toekomstige uigever me beschuldigen van een infodump. Hij kent Liza niet en zal denken dat ik haar uitvoerige verhaal gebruik om jou als lezer uit te leggen hoe dat zit met de tussenwerelden. En dat mag niet. Dan neem ik jou niet serieus. Jij als lezer vindt het leuker om dat zelf uit te puzzelen. Het is echt verbazingwekkend hoeveel je op het net kunt vinden over het schrijven van boeken. Maar hoe serieus neem ik je nou echt als ik de informatie over de tussenwerelden in kleine beetjes ga vertellen? Dit is een boek, geen puzzel. En het is niet eens een boek. Nog niet. Het is een verslag voor mijn psycholoog. Bovendien, we wisten amper iets over de tussenwerelden. 

 

Liza wist iets meer. Ze was er geweest. Niet zoals ik, fysiek, maar in gedachten, of een gestuurde droom, dat wist ze niet helemaal. Ze had het idee dat we vals gespeeld hadden, toen ik haar uit het web bevrijdde. Dat was iets dat ze zelf had moeten doen. Dus had ze de plek bezocht, ze had het zich voorgesteld met bol en spinnen. Het waren er niet zo veel geweest, maar ze was intussen al wel weer gedeeltelijk ingekapseld door een nieuw web Nu ze wist hoe het voelde om bevrijd te zijn kon ze tamelijk eenvoudig de spinnen verjagen en zich van het web bevrijden.

 

Mijn psycholoog is helemaal blij met dit stukje.
“Zie je wel? Dit is hoe het werkt! Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Jij hebt haar laten zien wat ze in zich had, en daardoor heeft ze zelf de kracht gevonden om de stap te zetten die nodig was. Dat is precies wat mijn rol nu bij jou is.”

 

Dan ben ik heel benieuwd wat hij van het volgende maakt.

 

Volgens Liza waren de monsters en vreselijk dingen ontsnapt uit koepels/bollen die geknapt waren. Ze had nog geen idee hoe, want zoveel mensen met een lichtzwaard zouden daar niet zijn. Liza vertelt altijd zo serieus dat ik nooit weet of ze een grapje maakt. Liza denkt dat de monsters uit de tussenwerelden in onze wereld kunnen komen. Dat is de zwarte wolk die je zag. Misschien is dat wel de vorm die ze hier aannemen.

 

Haar plan was simpel. We zouden, gewapend met lichtzwaarden, of welk wapen we nog meer konden bedenken, ze keek naar mij.

“Welke wapens kun jij maken?”

“Bestendigen”, zei ik.

“Oke, bestendigen. Wat ik bedoel, als wij iets verzinnen, kun jij het dan maken eh.. bestendigen?”

“Dat kunnen we uitproberen, en dan?”

“Dan de tussenwerelden in en de monsters vernietigen. We maken een heldenteam. En trouwens, Ineke moet ook meedoen.”

“Wat?!”

“Ik heb het er met Astrid over gehad. Ze heeft me alles verteld. Het is tijd dat jij je kinderachtige jaloezie achter je laat. Hoe zou die er uitzien in jouw bol?”

Ineke dus. Ik zag daar meer tegenop dan nog een tripje naar de tussenwerelden.

<deel8>