De tussenwerelden (deel 15)

Een relatie hebben is toestaan dat iemand van je houdt, het voelt zo wonderbaarlijk mooi, en tegelijkertijd is het pijnlijk kwetsbaar. Ik snapte Jerry dus, toen hij zei:
“Kom! Waar wachten we op? Er is een wereld te ontdekken.” Ik was zelfs een klein beetje opgelucht, ik wilde dit geluk met kleine teugen tot me nemen, niet dat me dat lukte.

Het doet pijn om dit te schrijven. Is dat rouw? Dat herinnering aan geluk, tegelijkertijd troostend en schrijnend is?

We hadden een geweldige dragonslayer dag. Ik durfde mezelf nu toe te staan om te genieten van Jerry in actie, ik voelde ons onoverwinnelijk in de tussenwerelden. Die hele vakantie genoten we. We vergaten zelfs ons zorgen te maken over het feit dat de monsters bleven komen, hoeveel we er ook versloegen.

Op school was het lastiger. Het was niet dat we ons schaamden, maar we hadden geen zin om anderen vuil te laten gooien op wat zo mooi was, en dat er met vuil zou worden gesmeten was onvermijdelijk.

“Ik was echt bezorgd om je, toen je huilde bij het aquarium”, vertelde Jerry me: “en ik schrok toen er gelachen werd. Sorry dat ik je niet beschermde, maar ik was zo onzeker.”
“En die keer dat je zo cynisch applaudisseerde ?”
“Dat was niet cynisch! Dat was echt! Ik dacht dat het een daad van verzet van je was. Ik wilde laten zien dat ik achter je stond.”

Wat had mijn onzekerheid me nog meer verkeerd laten zien? Ik wilde dit niet meer, het wegkruipen, de ontkenning.

“Ik wil me op school zo kunnen voelen zoals we ons in de tussenwerelden voelen, ik heb daar niets te verliezen, jij?”
Jerry was even stil, ik besefte dat hij net zo bang geweest was als ik, dat zijn positie als populaire leerling bescherming was. Hij had zijn adem ingehouden en nu blies hij langzaam uit.  Hij had de beslissing genomen dat die bescherming hem niks meer waard was.

“Nee”

En zo gebeurde het dat Jerry en ik elkaar op de eerste dag na de schoolvakantie uitvoerig zoenden in de Aula van school.

Schaamte is de angst om buitengesloten te worden. Jerry en ik hadden elkaar, we hadden Ineke, Astrid en Liza, en dat was genoeg, we vierden onszelf met die zoen, en iedereen die niet mee wilde vieren was gewoon niet uitgenodigd, en dus hadden we eenvoudigweg geen boodschap aan het gejouw om ons heen, dit was misschien nog wel beter dan draken jagen.

 

<deel 16>