De tussenwerelden (deel 14)

Ik dacht dat ik het wist, dat ik wist hoe het voelde om de wereld met compleet andere ogen te zien, ik bedoel, ik heb andere werelden gezien, ik heb magie uit mijn handen zien komen. Maar dit was andere magie. Ik durfde niet, ik durfde Jerry niet onder ogen te komen. Als het een gewone schooldag was geweest had ik me ziek kunnen melden, maar dat kon niet, het was vakantie en we hadden elkaar beloofd de tussenwerelden beter te verkennen. Ik durfde niet, en ik wilde zo graag. Astrid zag het aan me, toen we naar het park liepen.

“Je ziet er weer uit alsof ik je hand vast moet houden. Hier!” ze pakte mijn hand: “maar maak er geen gewoonte van.”

En toen zag ik hem, zag ik hem echt, en nu pas snapte ik hoe hij naar me keek. Langzaam liet ik de hand van Astrid los. Ik voelde haar kijken, naar Jerry, naar mij, ik zag in mijn ooghoeken de lach op het gezicht van Ineke,ik zag Liza’s blik bestuderend. Ik was een soort van superbewust, voelde alles om me heen, maar boven alles voelde ik Jerry. Zijn gezicht begon te stralen, en ik vermoed dat mijn gezicht er ook ongeveer zo uitzag want het was hoe ik me voelde, stralend.

Hoe beschrijf ik hoe het voelt, dat moment dat je beseft wat je voor iemand voelt, en je beseft dat iemand dat voor jou voelt? Tegen alle logica in? Dit was zoveel wonderlijker dan een lichtzwaard uit de lucht plukken!

We liepen langzaam op elkaar af en staken onhandig onze armen naar voren, alsof we wilden voelen of de ander wel echt was. We pakten elkaars schouders, er ging een rilling door me heen, alsof een veer, die al die tijd gespannen had gestaan, los liet. Ik wilde hem omhelzen en juist niet, want ik wilde hem zien. Ik voelde zijn wang, onze hoofden bewogen naar elkaar toe en we drukten heel zacht een zoen op elkaars lippen. Ik hoorde applaus.

<deel 15>