Selecteer een pagina

TW (genitalien, pesten, machstmisbruik)

Ik vond mijn piemel een beetje stom. Het was een lelijk, onhandig bungelend slurfje. Het enige gemak was staand plassen, en daar had ik ook niks aan. Wie gaat er nou plassen tijdens het spelen? Ik hield het wel op (tot hevige krampen toe, ook die gingen weer weg als je ze negeerde).

Mijn piemel was voor mij net zoiets als mijn oren, ook niet echt mooi, en ze staken uit. Maar ja, iedereen had ze en ze waren ergens goed voor, dus waarom zou ik zeuren over mijn oren, of over mijn piemel.

Dat meisjes iets anders hadden wist ik nog niet. Ik speelde weliswaar doktertje met Anneke van de kleuterschool, maar we deden niet waar onze ouders ons van verdachten toen we niet meer met elkaar mochten spelen. We kwamen niet op het idee om ons uit te kleden.

 

Later toen we met hippie vrienden van mijn ouders op een camping stonden occasional bloot als heel normaal werd gezien (het waren de jaren 70), zag ik een vagina. Ik vond meteen dat wij als jongens flink pech hadden, want dat was toch wel veel netter. En zij hadden dus ook geen last van de asymmetrie van dat slurfje in je broek.

 

Een piemel, al was hij lelijk, was heel gewoon voor mij.

 

Dus toen er gevraagd werd:

 

“Wie durft zijn piemel te laten zien?”

 

melde ik me als vrijwilliger aan.


Ik durfde als klein jongetje een heleboel niet: niet tot helemaal boven in de boom, niet van daken afspringen, niet met de kar van de hoge helling,
maar een piemel laten zien, dat was toch zo eenvoudig als wat?

En kennelijk had ik er succes mee, want er kwamen kreten, aanmoedigingen en nieuwe uitdagingen.

Over je vingers plassen en aflikken.

Ook daar had ik geen problemen mee, het smaakte net zo zout als zweet en uit je neus eten.

Wereldvreemd was ik.

Ik wist wel dat piemels-en-zo verboden terrein waren, maar ik snapte het niet. Geen idee waarom iedereen daar zo moeilijk over deed.

Ik dacht dat het stoer was om iets verbodens te doen, dat het zoiets was als belletje trekken.

Ik had geen flauw benul van taboes.

En ik dacht dat ik de held van de dag was.

Want ik had ook geen flauw benul van de machtsspelletjes die er gespeeld werden, en dat ik gewoon gebruikt werd.  Al was ik onbewust wel zo slim om het bij die ene keer te laten.

Pas later ben ik de regels van het spel gaan leren. Gesnapt heb ik ze nooit. Het was een kwestie van heel goed opletten.

 

Nog later, wilde ik zelf ook niet meer bloot gezien worden.

 

Schaamte had zijn intrede gedaan.

 

Middelbare school.

 

Mijn opluchting dat de gymles voorbij was, maakt altijd heel snel plaats voor de kleedkamerangst.

Die galmende voorgeborchtes, die je door moest, voordat je weer in de gangen en lokalen kon zwerven. Die gangen en lokalen waren nou ook niet echt de hemel, maar daar kon je je tenminste weer terugtrekken in je hoofd.

Douchen was verplicht. En nu pas, in de brugklas ontdekte ik dat je kennelijk een grote of een kleine kon hebben, en dat groot beter was.

Als ik schichtig rondkeek – ik durfde nooit lang mijn blik te laten hangen, kijken is bekeken worden, verbazingwekkend hoe snel je de wetten van de jungle leerde – vermoedde ik dat de mijne klein was. Hoe klein? Ik had geen idee. Hoe moest je zoiets meten? Dikte, diameter, lengte? En in slappe staat, of in rechte?

Ik had heel even had gespeeld met het idee een erectie op te wekken, vlak voor het douchen. Het maatverschil tussen een slappe en een stijve was groot. Dan had je tenminste iets om mee voor de dag te komen.

Maar toen hoorde ik van af de kleedkamerbank het gejoel vanuit de douches: “Egbert heeft een stijve! Vind je jongens zo lekker, Egbert?”

 

Egbert was mijn bliksemafleider. Hij wilde er zo graag bij horen, en deed daar zo zijn best voor. Maar daardoor viel hij juist op. Ik zag vaak al mijlenver van te voren hoe zijn pogingen zouden stranden. Ook nu had hij mij gered.


Snel gaf ik een klap op mijn onderbroek. mijn opkomende erectie werd snel slap.

Net zoals ikzelf.

Want de schaamte over mijn eigen lafheid maakte alles nog bitterder. In plaats van Egbert te helpen, overleefde ik stilletjes in zijn schaduw. Ik werd niet gepest, maar dat was niet iets om trots op te zijn.

Mijn piemel wordt volgend jaar een vagina. Eindelijk. Ik heb er nog steeds niet zo heel veel last van, maar het is fijn dat het eindelijk gaat kloppen daar beneden. Voor die asymmetrie heb ik intussen een oplossing. Een goede “tuck” voelt verrassend fijn.




Please follow and like us: