Zelfzorg is de steun zoeken waar je hem vinden kunt.
 
Vandaag zocht en kreeg ik het van mijn psychologe in het transgendertraject.
 
Ik heb enorm veel geluk met mijn transitie. Mijn omgeving reageert heel goed, steunt me. Jullie, mijn dierbare facebook vriendinnen en vrienden steunen me ook.
 
En toch.. het kan eenzaam zijn.
 
Want er zijn ook mensen in mijn omgeving die er moeite mee hebben.
Ik snap dat.
Ik moet die mensen mee nemen, ik moet het snappen dat ze niet mijn tempo kunnen volgen.
Ik snap dat ik ze opzadel met mijn keuze.
 
En daar zit het eenzame.
 
Het is namelijk geen keuze. Ik ben zo geboren. Dat je het niet eerder kon zien doet daar niets aan af.
En ook het ingaan van mijn transitie voelt niet echt als keuze.
Technisch gezien wel, maar terugkijkend, is het de keuze geweest om te gaan leven.
 
En ondanks alle steun, is het soms zwaar om die ‘keuze’te moeten verdedigen.
Om mijn omgeving de tijd te gunnen om er aan te wennen.
Logisch, maar zwaar.
 
Die zwaarte kon ik nergens kwijt.
Ik heb namelijk al zo veel geluk dat ik fantastische mensen om me heen heb die me steunen, dus wat doe ik moeilijk?
 
Ik kon de zwaarte kwijt mijn mijn psycholoog. Die het snapte.
Ze zei zelfs: “Wij worden ons nu pas bewust van deze extra last. De taak van elke transgender om zijn/haar omgeving mee te nemen. We hebben in het verleden zelfs benadrukt hoe belangrijk het was om je omgeving tijd te geven, zonder dat we doorhadden dat we ze daar een extra last mee gaven.”
 
Bij haar kon ik het kwijt.
Ik draag de ‘last’ graag. Ik kan het ook. Maar soms wil de last neer kunnen leggen. En even bij iemand uit kunnen huilen.
 
Wij hebben allemaal van dit soort taken/laten die we met liefde dragen. Waar we niet over willen zeuren. Maar soms hebben we iemand nodig die ons ziet in het dragen.
 
Zorg voor zo iemand.
 
Je hebt er recht op.
Please follow and like us: