Privilege, en hoe het werkt.

Ik snapte het al.

Ik las erover en schrok van mezelf, hoe ik zó voorbij heb kunnen gaan aan mijn white privilege. Ik besef ook dat ik dat waarschijnlijk nog dagelijks doe.

Maar vandaag maakte ik het mee van de andere kant, en nu vóelde ik het ook, hoe het werkt. Dat, hoe beter je probeert uit te leggen wat een ander niet ziet, hoe groter de irritatie bij die ander. Hoe rustig blijven niet helpt, want het is niet mijn toon die de ander irriteert, het is het feit dat hij gewezen wordt op iets dat hij niet ziet. Vooral ook omdat de bedoelingen zo goed zijn (en dat zijn ze vaak ook. Echt!), en die bedoelingen worden niet gezien.

Hoe bester de bedoelingen hoe blinder.

Ik ga het uitleggen …

Nee, dat ga ik niet.

Want dat is wéér mijn white privilege. Iets uitleggen wat anderen al jaaaren voelen en waar ze al jaaaaren over schrijven. En dan nu denken dat ik, omdat ik het eindelijk aan den lijve voel, het wel eens eventjes duidelijk kan maken.

Mij rest niets anders dan diep respect uitspreken voor mensen die dit blijven aankaarten, zelfs als ze weg gezet worden als deugers en justice warriors.

I love you.

En een diepe buiging voor jullie werk.

Naschrift.

Ik kreeg een hele lieve DM van degene waarover het ging: “sorry, ik snap je pijn”
Dát is wat ik nodig had, niet alle uitleg over wat er eigenlijk bedoeld was.
Mooi hoe we samen konden zien hoe we in dezelfde fuik terecht kwamen.

 

 

 

Please follow and like us: