Er bestaat geen mislukking, er is alleen feedback.

Dus daar stond ik mezelf te verbijten. Ik mocht me niet mislukt voelen. Ik slikte wat brokken door, klemde mijn kaken op elkaar en ging verder. Want dit is feedback, en met feedback moet je wat. Feedback is een cadeautje, en een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.

Dat mijn ademhaling hoger zat, dat de spanning er alleen maar groter door werd, had ik pas later door.

Dat was in de periode dat ik mijn hart besloot te volgen en bezig was met een theatertoer.

Ik had zojuist een zaal met 200 stoelen af moeten zeggen om dat ik er maar 5 verkocht had.

Je hart volgen.

Dat is er ook zo een.

En zo kan ik er nog wel een paar noemen die ik misbruikt heb.

Zo dacht ik dat ik een behoorlijke growth mindset had, en dat ik goed uit de box kon denken.

Ik bedoel, ik viel overal uit de boot, maakte grappen die niemand snapte, had voorstellen die wel heel mooi waren, maar die iedereen onhaalbaar vond. Dat is uit de box toch, en nieuw? En nieuw is toch groei?

Ik gooide mezelf van het één in het ander, en vertelde mezelf hoe ik me daar bij moest voelen.

Ik vertelde mezelf zelfs dat ik me ondanks alles oké moest vinden.

Ik had niet door dat ik mezelf in een hele mooie box had opgesloten.

Ik had niet door dat mijn hart riep: “Blijf nou eens staan, ik kan je niet bijhouden!”

Ik had niet door dat ik mijn mind fixeerde op alles dat ik moest fixen.

Nu weet ik:

Zo ziet compassie er niet uit.

Zo ziet een groeimindset er niet uit.

Groeimindset is niet neus dicht en van de hoge springen als je eigenlijk niet durft.

Of wel.

Want van de buitenkant zie je het verschil niet.

Het verschil zit hem in zelfcompassie.

En zelfcompassie is niet dat je per sé van je zelf moet houden, als je daar even niet bij kunt.

Zelfcompassie is voelen dat je er niet bij kunt, en dat toestaan.

Zelfcompassie is toestaan dat ik me mislukt voel als ik een zaal van 200 stoelen afzeg. En voelen hoe mooi het was dat ik dat toch wilde proberen.

 

Zelfcompassie is voelen hoeveel spanning op een volgende stap zit, op een schaal van 1 tot 10.

Zelfcompassie is kiezen voor een 4, niet hoger.

( Dat wil niet per se zeggen dat je stappen kleiner moeten. Misschien mag je iets regelen in voorbereiding of ondersteuning.)

Zelfcompassie is niet achter al die kreten aanvliegen, maar jezelf toestaan te voelen wat ze bij je doen. Voelen of het iets is dat je wil, of dat het iets is dat je moet doen omdat je anders  . . .

En áls je het dan echt graag wil. Vraag je dan af hoe je mag mislukken. Leg vast kussentjes neer voor de uitglijders die je gaat maken. Want dan durf je te blijven voelen, en als je blijft voelen, hoef je je hart niet achterna. Je hart is dan altijd bij je.

 

Please follow and like us: