Ik gooi er even een ouderwets blog tussendoor, zo eentje waar ik tijdens het schrijven ga ontdekken waar ik het eigenlijk over heb.

Steeds opnieuw valt het me op hoe mensen alle waarheden, adviezen, tips, levenswijzheden, zedlfhulpboeken, TED talks en Oprah-gasten kunnen gebruiken om te vluchten voor hun leven, terwijl ze er juist van overtigd zijn dat ze dat leven to the max leven.

Als je wil weten waar ik het over heb, google dan eens op spiritual bypass, of lees deze https://holistik.nl/burn-out-spiritualiteit/. Maar het is niet alleen spiritueel, we bypassen zo’n beetje op alle fronten.

En ik snap het zo goed. Ik deed het zelf jarenlang. Ik doe het nog, vermoed ik, op sommige fronten.

Het is een soort default, waar we in terug springen.

Het verschil tussen weten, voelen en zijn.

Ik shreef deze, omdat ik het wist. Ik voelde het zelfs.

 

En dan komen er foto’s van mij, in actie op het podium.

fotograaf Sannaz Photography

En dan denk ik:

Buikje, frons, vooruitstekende onderkaak, wéér die handen zo.

Ik zette het op facebook, en in dit geval zelfs om van anderen te horen dat het allemaal zo erg niet was.

WTF!

Ik wéét toch dat ik juist door al die dingen ben wie ik ben?

Zit ik potverdikkie toch met één of ander indeaalbeeld in mijn hoofd naar mezelf te kijken.

Het duurde ruim een dag tot ik het weer kon voelen. “Dit ben ik, en ik houd van mij.”

En niet omdat ik vond dat ik mezelf moest accepteren dat ik ben wie ik ben.

Dat was wat ik vroeger deed. Mijn teleurstelling inslikken, en dan maar tegen heug en meug mezelf accepteren: fake it untill I make it.

Hier schreef ik daar over.

Ik zoek er woorden voor, voor dat verscchil.

Nóg een voorbeeld.

Prachtig boek.

Ik wilde dat ik het geschreven had.

Zegt precies waar het op staat.

Maar als ik dit boek 5 jaar geleden had gelezen, had ik het gebruikt om mezelf te misleiden.

Ik had het gesnapt. Ik had het zelfs gevoeld: “Jaaa! Zooo waar!! Dit weet ik, dit snap ik. Zo ga ik het doen.”

En ik was mijn best gaan doen.

Misschien is dát het woord: Je best doen.

Misschien deed ik te veel mijn best.

Misschien is het omdat ik toen niet ergens naar toe ging maar ergens van af wilde.

Misschien is het omdat ik niet accepteerde wie ik was, en was ik bezig  aan een ideaal te voldoen.

Misschien was het omdat ik op zoek was naar iets dat nu eens een keer wél zou werken.

Misschien was het omdat ik nog steeds dacht dat één inzicht mijn leven kon veranderen.

Ik had dit allemaal hevig ontkent, als je dat toen tegen me gezegd had. En vervolgens was ik gaan knutselen, om te zorgen dat ik al deze dingetjes ook nog even mee nam in mijn nieuwe stap.

Een tijd lang was mijn standaard antwoord op dingen die me gezegd werden: “Weet ik!
Dat betekende:  “Shit! Deze had ik moeten zien aankomen. Nu zorgen dat dit me niet weer overkomt.”
Ik was er steeds opnieuw weer van overtuigd dat ik het deze keer allemaal anders deed.

Maar nu doe ik dat allemaal anders.

Yeah, I know.

Hoe leg ik dat verschil nu uit?

Ten eerste is het nu weg die ik afleg in plaats van een stap die ik gezet heb.

Ten tweede ga ik nu wel van alles aan, steeds opnieuw.

Ten derde, iemand zei het gisteren tegen me: “We kuinnen ook niet meer terug”

Brené Brown zegt het zo:
One of the truisms of wholehearted living is You either walk into your story and own your truth, or you live outside of your story, hustling for your worthiness.

En weet je?

Al deze zinnen zou ik vijf jaar geleden ook gezegd kunnen hebben. So don’t take my word for it.

Dit is balen voor een blogger, er achter komen dat woorden hopeloos ontoereikbaar zijn.

Daar, in die foto hierboven, die met die uitstekende onderkin. Daar breng ik het over. Met mijn lijf. Met met stem. Met mijn alles.

Ik moet toch echt dat podium op.

Dát is dus waar dit blog heen ging.

Dank, ik heb nu ook de titel.

Ik hou van mij.

 

 

Please follow and like us: