Waarom eigenwaarde nog geen zelfliefde is

Ken je die programma’s of youtube filmpjes waar levenswensen vervuld worden, of waar mensen na jaren weer in contact komen met dierbaren?

Die diepe, tomeloze vreugde, de tranen van dankbaarheid, het ongeloof van het “Waarom valt mij dit ten deel?”. 

Dát gevoel.

Bij gebrek aan een beter woord noem ik het even imploderende dankbaarheid.

Imploderend, want er is een verschil met die naar buiten gerichte knallende vreugde van mensen die, zeg maar, een quiz winnen. (Hoewel sommigen ook in dat geval  imploderen)

Imploderend, want na de inademing van verbazing, volgt een hele diepe uitademing, er komt meer lucht uit de longen dan er in gezogen was. En dán komen die tranen.

Dat je even weet wat ik bedoel als ik straks imploderende dankbaarheid schrijf.

Ik wil het over zelfliefde hebben.

Niet over eigenwaarde, die had je al wel geleerd, toch?

Je het vast wel eens van die lijstjes gemaakt, in een loopbaantraject, of een workshop. Je weet wel, van die dingen waar je goed in bent. En als je geluk hebt ben je er in gaan geloven.

Dat was fijn, want dat gaf een beetje tegenwicht tegen dat gevoel van tekort schieten dat als kauwgum onder je schoen al heel lang aan je vast plakt.

En misschien heb je ook wel collages gemaakt over jezelf, plaatjes geknipt uit tijdschriften, en dat heb je gepresenteerd. En als je geluk had werd je een beetje trots op jezelf, omdat je zulke mooie reacties kreeg.

Dus die eigenwaarde, die heb je nu wel op zak. Misschien zelfs in de vorm van een pitch.

Maar die kauwgum zit er nog.

Je hebt jezelf in het licht gezet, maar je bent nog heel goed bewust van je schaduw. En als je overprikkeld bent, zuigt die zich genadeloos naar binnen.

En dát zijn de momenten waarop jij je interne fan het hardst nodig hebt.

Die interne fan kan je toefluisteren dat je altíjd gaaf bent.
Dat het niet af hangt van je lijstje kwaliteiten, of je pitch.
Dat het er niet om gaat wat je doet, maar om wie je bent.
Dat juist die dingen waar jij je zo voor schaamt zo mooi zijn. 

Dat zijn de dingen die je nog niet kunt geloven.

Misschien snap je ze wel, maar dat snappen heeft alleen maar voor een nóg groter gevoel van tekort schieten gezorgd: als je het zo goed snapt, waarom voel je het dan nog niet?

Je interne fan houdt je vast, er zijn niet zo heel veel woorden nodig. Je laat je wiegen in haar armen, en dan . . . 

Dan voel je alles wat je niet durfde te geloven over jezelf.

Dan overkomt jou de imploderende dankbaarheid. 

Die diepe uitademing, en die tranen die van heel ver komen.

Als je dát kunt voelen, weet je wat zelfliefde is.

Dat gevoel.

Dat is wat ik je ten diepste wens.

Dat is waarom ik jou je interne fan gun.

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.