Ik ben er altijd

zei mijn interne fan, en ze had nog een boodschap:

Als je me het hardst nodig hebt,
in je diepste dalen,
als je met al je energie naar houvast zoekt
is het daardoor dat je me niet kunt vinden.
Lieverd, ik ben onderin dat dal.
Als je daar durft te zijn,
durft te voelen,
daar kun je me vinden.

Misschien kun je hier je gedichten plaatsen die je schreef toen je daar was, en als je goed leest hoor je mijn stem erin

Er huist een beest in mij
dat onverwacht
mijn vreugde in de diepte sleurt.
Als een krokodil zijn prooi
wentelt en wentelt
de adem beneemt.
Er klinkt de geur van bitterheid.
Ik dood het niet,
het beest.
Het is mijn draak
die slapend waakt
over mijn schatten.
Soms heeft het een kwade droom.
Met bloedende handen
aai ik dan zijn schubben.

 

Soms is barsten
beter dan buigen.
Soms moet je vallen
om overeind te blijven.
Soms is regen
het enige verschil
tussen
poten in de modder
en diep door het stof.
Altijd
ligt de eigenwaarde
weer voor het oprapen.

 

Als de wolken voor de wolken schuiven
dan beweegt de lucht.
En als de lucht beweegt ,is het genoeg.

Ik hoef er niet al te zijn,
als ik de beweging maar kan voelen.
De zwaai van mijn been,
het rond gaan van de trapper.
En als ik stil sta,
laat ik dan mijn adem voelen,
het kloppen van mijn hart,
of het wassen en het ebben
van de spanning in mijn lijf.
Als ik terugkeer op mijn schreden,
als ik wegkruip in mijn wonden,
als ik de wanhoop uitwieg,
laat dan mezelf herinneren
dat ik in beweging ben.

 

Echte moed
zie je niet.
Echte moed

voelt niet als moed.
Echte moed
komt langs
in je diepste krochten.
Echte moed is
daar zijn
dat voelen
en dan doorademen.

 

 

 

 

Please follow and like us: