Een blogpost van ruim 4 jaar geleden.

Pas donderdag drong het echt tot me door.

hoeveel klein trauma er in mijn lijf zat.

Ik huil al 1,5 jaar lang. Bijna elke dag. Meestal van geluk, soms vermengd met rouw.

En na de kennismaking met Somatic Experiencing in een workshop, besef ik hoe ik al deze spanning, alle angst van het niet mogen zijn heb weg-gecoped.
Ik besefte ook hoe ik mezelf daarmee redde.
Maar het is dus niet zo heel gek dat al deze emotie, die ik jarenlang niet toestond, nu vrij komt. Heel erg hevig soms. Ik mag daarin doseren.
En nog steeds aarzel ik om het woord trauma te gebruiken. Het viel toch allemaal wel mee?

(Precies dat, lieve Emma: dat is een van je copingstijlen, schat.)

Ik vind mezelf zó gaaf, óók de Jacob Jan die het allemaal niet kon voelen, maar die steeds vaker manieren vond om haar expressie te vinden. Die tóch van alles aanging. Proefde, voorzichtig een teen in het water stak als eerste vorm van voelen.
En woorden gaf aan alles wat er door haar heen ging.
Die steeds opnieuw pogingen deed om dat wat haar zo aan het hart lag de wereld in te gooien. Die na elke ‘mislukte’ poging weer opkrabbelde en haar vertrouwen hervond.

Ik heb nog heel veel tranen te gaan, en ik ben zo verschrikkelijk gelukkig.

http://jacobjanvoerman.nl/levensangst/

 

.

Please follow and like us: