Ik creëerde een online jaarcursus.

Alles wat ik leerde zat er in. Al mijn mooiste teksten, mijn ziel en mijn zaligheid. Ik zou er nog meer ziel en zaligheid in blazen, want ik wordt altijd een beetje verliefd op de mensen met wie ik werk. Het zou schitterend worden. Maatwerk, want zo veel mogelijk 1 op 1 contact. Mensen moed geven, echt moed. Ze steunen in hun eenzame moed.

Dat is waarom ik zo veel 1 op 1 wil. Eenzame moed is voor iedereen anders. Zelfs al lijken de ervaringen op elkaar, wat er aan gevoel achter zit is altijd individueel en uniek.

Kortom, het zou geweldig worden, deze jaarcursus. En met vijf inschrijvingen was ik gered.

Want mijn geld is op. Ik had dit ook nodig om door te kunnen gaan met mijn bedrijf. Dat hield ik stil, want ik wil niet dat mensen mijn cursus kopen omdat ik het nodig heb, ik wil dat ze het kopen omdat zíj het nodig hebben.

Ik stuurde mails naar mijn mailingist, vroeg een prijs die me slapeloze nachten bezorgde, kondigde het aan op facebook, twitter en Linked-in. Geld voor reclame had ik al niet meer.

Ik maakte een deadline: 1 november. Deed een extra bonus en . . 

ik verkocht helemaal niks.

Ik heb afgelopen weken wakker gelegen van de paniek. Mijn interne criticus kwam hevig langs. Ik was in een staat van permanente overprikkeling. Ik kon het zo nu en dan wat rustiger krijgen. Ik huilde en dat hielp ontspannen. Ik kon mijn interne fan horen, maar mijn financiële situatie bleef als een monster op de achtergrond in de schaduwen lurken.

En sinds 1 november ben ik weer kalm en rustig.

Ik voel geen mislukking. Ook niet stiekem. Ik ken die valkuil: mislukking heel dapper als leermoment zien en voorbij gaan aan het gevoel dat het geeft. Ik voelde afgelopen tijd alles, en mislukking zat daar niet bij. Mijn interne criticus wilde die er heel graag in hebben, en vorige week zaterdag lukt dat een volle dag, maar zondag was dat gelukkig weer weg. Fijn, want ik had een TV optreden.

Mijn paniek is voorbij. De beslissing is duidelijk. Ik ga voltijd les geven om mijn eten en vaste lasten te betalen, leningen terug te kunnen geven, en mijn alimentatie te betalen. Dat is wat nu nodig is.

Les geven is één van de mooiste dingen om te doen. Ik heb er ook weer zin in. Het wordt mijn basis. Alles wat ik met mijn bedrijf wil bereiken kan ik kwijt als juf. Ik ben weer aan het solliciteren. Ik heb een schoolbestuur gevonden waar ik blij van wordt. Een bestuur dat mijn visie deelt. Een bestuur met lef. Ik hoop heel erg dat ik daar terecht kan. Maar mocht dat niet zo zijn, er zijn veel leraren nodig, dus les geven kan ik sowieso.

Het is geen opgeven. Het is een nieuwe bestemming.

En mijn dromen dan?

Meer nog dan teleurstelling, voelde ik op 1 november opluchting. Mijn droom is schitterend, maar ik was te opgefokt. Nu krijgt mijn droom alle kans om rustig te groeien. Geen jaaropleiding. Ik ga in de vakanties Interne Fan dagen geven. Dat wordt een feestje. En het maakt niet uit hoeveel mensen er komen.

Ik blijf zoeken naar mogelijkheden om te spreken, ook dat worden feestjes. 15 November is er zo’n feestje.

Ik blijf schrijven, er komt een e-book en later ook een papieren boek. De Interne Fan is niet meer te stoppen. 

Mijn droom: iedereen leert haar/zijn eigen interne fan kennen, gaat uit komen. Het verschil is dat ik me voorlopig niet meer ga bemoeien met het hoe. Ik ga mijn droom leven, als juf.

En het mooiste is: ik kan intussen heel veel leerlingen hun interne fan laten ontmoeten.

Life is what happens when you’re making other plans.

 

Je kunt me heel erg helpen door mijn ebook te kopen.

 

Please follow and like us: