Eenzame moed is echt mijn thema.

Steeds opnieuw word ik geconfronteerd met de stille pijn van het leren.

Ik ben nu juf van groep 3/4. De stralende buitenkant daarvan is dat ik van mijn kinderen geniet. Dat ze mijn hart gestolen hebben, dat dit voelt als waar ik voor gemaakt ben.

De onzichtbare binnenkant is dat ik zo verschrikkelijk veel te leren heb. Dat ik voortdurend het verschil zie met hoe ik het wil en met hoe het nu loopt. Ik neem het over van een erg goede, flexibele leerkracht, die alles in zijn hoofd heeft zitten wat er op een dag gebeuren moet, en daarnaast (dus) alle ruimte heeft om de kinderen de aandacht te geven die er nodig is.

Dan zie ik hoe ik op dit moment daar bij verbleek.

En als ik een drukke dag gehad heb, ben ik zo overprikkeld dat ik niet meer de compassie kan voelen voor het feit dat ik mag leren. En zo rijd ik ontevreden naar huis.

Gelukkig weet ik nu hoe het werkt. Ik weet dat ik die strenge criticus die het beter wil, mag remmen. Ik mag haar vertellen dat ik daar wel kom, dat ik dat in stappen mag doen. En dat ik met haar overleg waar ik extra op mag letten omdat sommige dingen wel goed moeten gaan.

Maar het gevoel blijft. De eenzame moed van het leren, de pijn die je met bijna niemand kunt delen.

En wat mooi dat ik deze pijn aan den lijve voel. Want dit is wat mijn leerlingen voelen, als het rekenen en lezen niet lekker gaat. Als ze van alles doen om dat te vermijden, als ze moedeloos worden.

Eenzame moed. Dat is waar het echte leren gebeurt. Dat is waar we compassie voor mogen ontwikkelen.

Het is al heel leuk, die uitleg over de leerkuil, en dat het moeilijk wordt, voor je er weer uit gaat. Maar niemand waarschuwt je voor hoe dat moeilijke voelt. Want daarin maken we allemaal onze eigen hel. Dat gevoel durven voelen, koesteren, en daarmee minder zwaar maken. Dat is waren leren falen over gaat.

Ik ben erg blij met mijn Moed om te Falen cursus van Gave Mensen.

Ik besef nu dat het gevoel, de eigen hel die ik schiep, me te vaak heeft doen opgeven. Het antwoord heeft nooit gezeten in blind doorgaan tot het wel lukt. Het antwoord zit in toestaan wat er nog niet lukt, zodat je oog krijgt voor wat er al wel lukt.

Zo, in woorden, zeg ik niets nieuws. In voelen gaat er een wereld open.

 

 

.

Please follow and like us: