Ik had het me zo gegund.

Vorige week vroeg ik mijn psycholoog van het transgenderteam of mijn operatie naar voren geschoven kon worden. In de zomervakantie, in plaats van december 2019.

Zij tellen een jaar vanaf hormoongebruik (en dan nog de wachtlijst van chirurgie). Ik was al een half jaar met hormonen bezig voordat ik bij hun aan de beurt was. Keurig via een arts. Mijn psycholoog snapte mijn verzoek, en zou het in het team bespreken.

Ik was trots dat ik voor mezelf was opgekomen, en ik had vertrouwen in mijn psycholoog. Zij gunde het me ook, dat kon ik voelen.

Vandaag belde ze me. Het team vindt dat ze geen uitzonderingen kunnen maken.

Ik had een aantal dingen kunnen doen:

Ik had heel boos kunnen worden op het transgenderteam, op het harteloze systeem die vast wil houden aan hun eigen protocol. Ik had op fora medestanders kunnen vinden en samen hadden we heel hard kunnen schelden, en onze hoofden kunnen schudden over zoveel starheid. Ik had ook een eindeloze rij argumenten kunnen bedenken waarom het juist voor mij nu zo onrechtvaardig is. Ik ben al zo oud, ik geef les dus een zomervakantie betekent minder uitval. Ik had daar helemaal in los kunnen gaan. Ook al omdat afwijzing door “het systeem” best een thema is in mijn leven. “Zie je wel? Ze moeten me wéér hebben!” 

Ik had ook tegen mezelf kunnen zeggen dat ik niet zo moet zeuren. “Wat is een half jaar nou? Er worden mensen uit het Slotervaartziekenhuis naar huis gestuurd. Je hebt een luxe probleem.”

Ik had heel Zen kunnen bedenken dat het universum kennelijk iets anders met mij van plan was, en dus tevreden kunnen zijn met deze uitslag.

Ik had nog op heel veel andere manieren kunnen vermijden. Want dat is waar alle bovenstaande reacties over gaan. Mijn pijn en verdriet niet hoeven voelen.

Ik deed het niet.

Nou ja . . .  Ik heb wel aan mijn psycholoog verteld hoe slecht ik dit nieuws trok, en hoe boos ik op het team was, en dat het heel oneerlijk voelde. Ik heb zelfs een half lijstje argumenten afgevuurd. Ik moest toch even afreageren, dat had ik echt nodig. Maar toen was het genoeg. Ik heb opgehangen met de woorden dat ik haar nog steeds een lieverd vind. Ze heeft haar best gedaan.

Toen zocht ik de armen van een vriendin, ook daar pruttelde ik nog even, en toen huilde ik. Ik huilde zo hard dat het pijn deed, en ik liet het toe,

Ik zat middenin de cursus “Het lef om te stralen” Ik heb het lef gehad om mijn verdriet en mijn pijn met mijn medecursisten te delen, Ik liet hun compassie (ze gunden me het ook zo) binnen stromen.

Ik ben trots.

Ik heb niet vermeden, ik heb gevoeld, en ik blijf het waarschijnlijk nog wel even voelen. Het schrijven van dit blog is natuurlijk ook een copingmechanisme, en het werkt.

Lieverds, het moeilijkste en mooiste wat je te doen hebt is het voelen van je pijn.

I know, I’ve been there (en niet alleen vandaag)

En lief zijn voor jezelf, héél lief zijn voor jezelf.

Gelukkig ben ik daar erg goed in.

Please follow and like us: