Bij mij in de straat
zijn wegversmallers.
En omdat ik de spanning
wil vermijden
laat ik ze voor gaan
de tegenliggers.
Ook als ik ik eigenlijk mocht.
Maar nu ga ik spelen.
Mijn plaats innemen.
Bij elke auto voelen
wat er dan gebeurt.
Niet met die auto’s
maar met mij.
Daar is er eentje
even ver weg als ik
ik stuur naar het midden van de weg
en de ander
pikt zo maar
mijn intentie op
en gaat voor mij
aan de kant.
Voor mij!
Ik voel een Yes! het werkt,
en meteen daarna
een Sorry!
Terwijl we toch echt
precies gelijk waren,
dus ik mag best ook een keer.
En dan toch die sorry voelen.
Ik blijf dit spel spelen
en mijn lijf de ervaringen geven.
Zelfs die van het stelen van voorrang.
Beter dan een achtbaan dit.

 

klik hier voor de hele kastje

Please follow and like us: