Vermijden heb je tot kunst verheven.
Gevoelens verpakt
als sneeuw in een glazen presse-papier
je weet wel, zo-eentje met zo’n schattig stadje
dat je op zijn kop kunt zetten
zonder dat er iets van plaats veranderd.
Met een grote boog om alles heen
dat afwijzing uit kan nodigen.
Of juist andersom
met grote vaart er recht op af,
op een uitdaging zo groot
dat mislukken voorgebakken is
en daardoor minder erg.
Of met je perfectionisme
waarin jezelf bewijzen
belangrijker is dan voelen.
Alsof je de vierdaagse loopt
enkel voor de medaille,
en zonder blaren alsjeblieft.
Je weet wel duizend wegen
om ze te vermijden,
de wegen die je niet wil wandelen.
Wat nu als je durft te kiezen
voor de kans op afwijzing?
Niet stoer en groot,
maar juist heel klein,
onbetekenend.
Niets te bewijzen,
en alle ruimte
om te voelen.
Dát is pas dapper!

Please follow and like us: