(english version here)

Dag lieve interne fan, wil je meeschrijven aan dit blog?

Tuurlijk, dat deden we al vaker toch?

Vind je het erg als we wat dingen herhalen? Ik zit hier met mijn nieuwe naam op mijn nieuwe site, ik heb nieuw publiek. Ik wil je aan wat nieuwe mensen voorstellen.

I’m all yours

Echt? Weet je, ik ga je verkopen. Vind je het niet erg om commercieel ingezet te worden?

Lieve Emma, ik hoef toch niet meer aan je te vertellen dat die oordelen de andere stemmen in je hoofd zijn. Dat woord commercieel heeft geen negatieve lading voor mij. Ga gewoon helemaal je gang. Ik houd van je missie. Verkoop me.

Oké.
Beste lezers, ontmoet mijn interne fan. Ze koestert me, ik praat met haar, en soms doe ik dat live op een blog, zoals nu.

Ik ontmoette haar in 1995. Ik zat er behoorlijk doorheen, en kon op geen enkele manier meer bij mezelf komen. Ik voelde alleen nog maar schaamte en afwijzing. Ik draaide rond in een vicieuze cirkel.
Toen deed ik een meditatieweekend, soort van. De sessies bestonden vooral uit jezelf leeg praten op het thema “wie ben ik?” tegenover een ander die niks anders mocht dan luisteren. Nou na een dag ben je wel leeggepraat. En dan volgt stilte, Eerst werd ik ongemakkelijk van die stiltes. Later voelden ze fijn. Ik liet op die tweede dag van alles los.
Ik schreef toen dit gedicht.

Dat mijn verlangen
af kan hangen
van de dingen om me heen.
Dat ik de wereld
kan behangen
en mezelf van top tot teen.

Dat ik me buiten
op kan sluiten
en de tralies niet kan zien.
Dat ik niet zing
maar sta te fluiten
en het applaus niet eens verdien.

Dat hard proberen
alle keren
op dezelfde muren stuit.
Dat blauwe plekken
mij niet deren.
ik houd het zo al jaren uit.

Twijfel zaaien,
rondjes draaien.
Ik bijt mezelf weer in de staart.
Maar als de winden
zo hard waaien,
dan is houvast wel wat waard.

Vastgebonden zweef ik.
Losgelaten beef ik,
voel ik, leef ik.
Ik stort mezelf in vrije val,
recht omhoog vanuit het dal.
Ik pak mijn uitgestoken hand
en voel mijn voeten in het zand.

Nu ik de dingen
weer voel zingen
en mezelf van top tot teen,
weet ik weer:
ik moet soms springen
maar durf dat niet altijd meteen.

Ja, dat was een mooie ontmoeting. Eindelijk zag je me.

Ja, en ik raakte je ook snel weer kwijt. Hoe gaat dat dan toch! Ik dacht dat ik met deze ontdekking het leven aan kon!

Dat kon je ook.

Ja duh! Ik heb nog flink doorgesukkeld. Had je toen bijvoorbeeld niet even kunnen zeggen dat ik transgender was?

Ik ben er niet om je te vertellen wie je bent of wat je moet doen. Ik ben geen adviseur. Ik ben. Al die andere stemmen komen naar je toe.
Ik kan dat niet.
Ik ben.
Ik ben er altijd.
Ik zie je altijd, en ik wacht tot jij me weer ziet. 

Ik baalde er wel van dat, toen ik weer in de mallemolen terecht kwam, je me niet even op mijn schouder tikte om me te waarschuwen. Ja, ik weet het nu. Dat heb je me toen ook verteld. Het werkt alleen als ik je opzoek.

En dat deed je toch elke keer weer? Ook al duurde het soms lang. Steeds weer kon je het vertrouwen opbrengen om me op te zoeken. En weet je, je bent een hele goede luisteraar.

En al die omwegen die je maakte. Die hoorden er gewoon bij. 

Dat is waarom ik jou wil verkopen.
Ik zat eerst op een andere lijn, ik wilde mensen waarschuwen voor die omwegen. Ik zie zoveel mensen op alle mogelijke manieren vermijden waar het echt om gaat.

In plaats van waarschuwen wil ik ze in contact brengen met hun fan. Want je hebt een fan nodig om aan te gaan wat je hebt aan te gaan.

Dat is “the stuff we are made off”. En zo mooi dat jij dit doet. Het past zo bij je.

Trouwens, voel je dat je met elke stap die je hier mee zet ook zelf een laag verder komt in zelf-liefde? Wacht, dat was een retorische vraag. Ik weet dat je dat voelt.

Dus grote lieverd:  Rock that stage!

Please follow and like us: