Ik klus bij als juf.

Voor wat regelmaat in mijn leven naast het ondernemen, en omdat ik de kinderen niet kan missen.

Die term blijklussen doet het geen recht. Goed onderwijs is één van de belangrijkste dingen die er zijn.

Op vrijdagmorgen heb ik groep 3.

Kleuters nog, die nu moeten leren om bijna een hele dag stil te zitten en werkjes doen. Want dat is hoe we scholen in Nederland inrichten. (op uitzonderingen na)

Deze groep heeft veel kinderen die hier een probleem mee hebben. Geen probleemkinderen, wel kinderen waar dit systeem niet goed mee matcht.

Ik ben slecht in klassenmanagement.

Ik bied dus niet de rust en regelmaat die ze nodig hebben, en elke vrijdag voel ik me tekort schieten.

Ik ben hoogsensitief. Ik voel dus ook nog eens ruim 25 kinderen aan die allemaal nét even iets anders nodig hebben dan wat ik klassikaal kan aanbieden.

Dat doet zeer.

Gisteren liep ik naar mijn directeur.

In mijn achterhoofd met de gedachte dat ik dit misschien wel niet moet blijven doen. In ieder geval niet op deze manier.

Dát is wat ik intussen heb geleerd: Liever barsten dan buigen.

Door aan de slag te gaan met mijn Interne Fan Kastje
ken ik intussen mijn waarden. Ik voel ook wanneer ik mijn grenzen over ga. Ik weet waar ik voor mag staan.

Nu heb ik deze baan niet voor niets aangenomen. Ik voelde me heel erg gezien in het sollicitatiegesprek.

En ik had het niet verkeerd gezien. Mijn directeur (een vrouw maar ik vind directrice een stom woord), ziet me nog steeds.
Ze vindt niet dat alle aandacht uit moet gaan naar beter worden in klassenmanagement.
Ze vertelt me dat mijn pedagogische tact nodig is voor deze groep, en dat ik de ruimte moet gaan zoeken om dingen op mijn eigen manier te doen.

Ik ben gezien.

Voor de eerste keer in mijn leven ben ik door een manager echt gezien.

Hulde aan mijn directeur.

Maar ook hulde aan mij.

Ik loop niet meer weg voor wat ik belangrijk vind. Ik maak keuzes op basis van mijn waarden, en niet op basis van aanpassen en overleven.

Dit is wat ik leerde bij Gave Mensen.

En dit is wat ik anderen kan leren. Omdat ik weet hoe we hier steeds omheen blijven draaien. Omdat ik weet hoe sterk de mechanismes zijn die ons steeds andere keuzes laten maken.

Omdat ik weet hoe krampachtig verlammend de schreeuw van binnen is: 
“Zie me staan!”

Eerst jezelf zien staan.

Dat is misschien wel de grootste klus in je leven.

 

.

Please follow and like us: