Nieuwe ogen

ONBEVANGENHEID

 

Je kunt er niet voor kiezen

om iets niet te weten

als je het al weet.

En zo wordt het wonder

elke dag wat kleiner,

en de blinddoek van vertrouwen

zakt steeds een stukje lager.

Hoe zorgen we dat elk nieuw falen

niet een nieuwe draad wordt

in het web

waarin wij ons vastwentelen.

Niet door net te doen alsof er geen falen is.

Dat maakt het web onzichtbaar

maar niet minder kleverig en strak.

Hoe maken we voor onszelf

weer nieuwe ogen?

Hoe koppelen we de ervaringen los,

als een treinstel dat achter blijft op het perron?

NIET INSTAPPEN!

Hoe trainen we nieuwsgierigheid

nu we zoveel weten?

Hoe leggen we nieuwe rails?

Hoe maken we het land nog niet ontgonnen?

Hoe kan ik zeggen dat we nieuwe wegen moeten zoeken

zonder dat dit klinkt als een cliché?

Onbevangenheid, ons geboortecadeau

is een ambacht nu.

Je mag opklimmen

van gezel naar leering.

Als je leert dat je nooit iets meester kunt zijn

dan pas ben je meester.

Please follow and like us:

Het interne fan kastje deel 1 Onbevangenheid

 

Dit is mijn Interne Fan kastje.

Negen laden, voor alle negen onderdelen .

Ik neem dit kastje mee op het podium, mee in de traingsdagen.

De laden worden gevuld, met verhalen en tips van deelnemers, want alleen door het doen, krijgen ze hun betekenis.

Ik ga je hier geen tips geven en geen oefeningen. Die kun je best zelf bedenken.

Je gaat die oefeningen toch niet doen. Of je het ze al gedaan, maar ze hielpen niet.

Alles wat te maken heeft met de onderdelen van de toolbox ga je pas snappen als je ziet hoe ze voor jou van belang zijn. Als je gaat zien wat je tot nu toe nog niet kon zien.

Dát is waar we mee aan de slag gaan op de “ontmoet je interne fan dagen”. 

Hieronder komt een link over alle blogs die ik geschreven heb (en nog ga schrijven) die te maken hebben met dit onderdeel van de toolbox.

Zodat het vast gaat leven in je hoofd.

Zodat er iets in gang gezet kan worden.

Je krijgt hier alles over de toolbox wat ik kan verzamelen.

Maar de sleutel van de schatkist kun je pas ontvangen op een live dag.

Pas dan ga je de lagen zien die jij nu nog niet kunt zien. Die lagen hebben we, allemaal. En er is een liefdevolle confrontatie nodig om  ze te verkennen. Hand in hand.

Daarom doe ik niet aan online cursussen. Alles wat ik in zo’n cursus zou stoppen staat hier. Gratis. 

De sleutel kun je komen halen.

 

Het Interne Fan kastje is gebaseerd op de toolox voor veerkracht van GaveMensen

 

 


 

 

Ofwel

De enige echte ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken van nieuwe landen, maar in het krijgen van nieuwe ogen.

En dat is lastig. Hoe meer we weten, hoe ouder onze ogen.

 Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman laat in zijn boek “Thinking Fast and Slow”  overtuigend en met verbluffende experimenten zien hoe ons brein de gebaande paden kiest.

Als kind was onbevangenheid onze default-mode.

Als volwassene moeten we trainen om met nieuwe ogen te kijken.

Hoe? Dat ga ik dus niet vertellen, Je gaat het pas doen als je ontdekt hoe en waar jouw instinkers zitten.

Want je kúnt het wel, onbevangen zijn.

Maar het gaat om die momenten waarop je je net weer even laat bevangen.

 

 

Bekijk hier alle posts over onbevangenheid.

 

 

Please follow and like us:

Veters

Die herfst, de eerste op de grote school, droeg hij nog steeds sandalen. In ieder geval op de dagen dat hij gymnastiek had. Kou deerde hem niet.

Hij had op de kleuterschool het veters strikken niet onder de knie gekregen (de knopen van zijn jas lukten nog maar net) en op de grote school hielp de juf niet meer mee.

Gelukkig hoefden zijn voeten de eerste vorst niet te trotseren, hoewel het nooit zo ver zou zijn gekomen, want moeders zijn de kou ver voor, en ze kunnen strenger zijn dan winters. Maar hij hoefde ook zijn moeder niet te trotseren, want er was Nanne.

Nanne was in meerdere opzichten zijn redding. Nanne maakte voor hem het verschil, tussen op-zijn-hoede en onbekommerd. Nanne was tegelijk stralend en kalm. Met Nanne werd het gewone bijzonder, en het bijzondere gewoon.

Nanne kon veters strikken, en wilde dat best voor hem doen. Als hij na de gymnastiek klaar was met aankleden, liep hij de meisjeskleedkamer in, en daar strikte Nanne dan zijn schoenen. Niks bijzonders, heel gewoon. Op de kleuterschool waren er ook geen gescheiden kleedkamers geweest, dus waarom nu zo moeilijk doen? Er zullen vast priemende blikken zijn geweest, maar met Nanne in de buurt, voelde hij die niet eens.

Hij werd groter, leerde zelf veters strikken, en al het andere.

Nanne zat inmiddels op een andere school, maar dat gaf niet, want hij leerde om niemand meer nodig te hebben.

Toen hij groot was kon hij alles zelf.

De dingen waarvan hij wist dat hij ze niet kon leren, plaatste hij in de categorie ‘niet interessant’.

En dan waren er de dingen waarvan hij niet wist dat hij ze niet kon. Maar dat wist hij niet, al vermoedde hij wel iets. Want zijn hoede was terug. Zijn hoede, ooit gesmolten door Nanne, was weer gaan stollen, en had de onbekommerdheid ingekapseld.

Zijn veters strikken deed hij trouwens nog steeds slordig.

Op een dag, toen hij naar zijn werk fietste, raakte een van zijn veters los. De veter wikkelde zich rond de as van de trapper, en een paar meter verder lag hij op de grond, onder zijn fiets. Hij wilde de voorbijgangster die te hulp kwam snellen al afweren, met een “Niets aan de hand, ik red me wel”, maar iets deed hem die woorden inslikken. Hij liet de vrouw dichterbij komen en vroeg toen: “Zou u misschien mijn veter los kunnen maken? Ik kan er zelf wat moeilijk bij.”

En zo liet hij zich weer bevrijden.

 

Please follow and like us: